Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Ἡ Πίνδος.

(Ποίηση: Σπύρου Σπεράντζα)



Πάνω κεῖ στῆς Πίνδου μας τὶς κορφὲς
ποὺ θαρρεῖς τ᾿ ἀστέρια φιλοῦνε
κάθε νύχτα χίλιες ἁγνὲς μορφὲς
τὰ πυκνὰ σκοτάδια ἐρευνοῦν.

Τῆς Πατρίδας πάντα πιστοὶ φρουροὶ
τὸν ἐχθρὸ νἀρθεῖ καρτεροῦνε
τὸν ἐχθρὸ ποὺ πίστευε πὼς μπορεῖ
στὴν Ἑλλάδα νικητὴς νὰ μπεῖ.

Ἡ νύχτα φεύγει, σβήνουν τ΄ ἀστέρια,
τ΄ ἀγρίμια πᾶνε νὰ κρυφτοῦν,
μὰ τοῦ Δαβάκη μας τὰ ξεφτέρια
δὲν θεν΄ νὰ πᾶν΄ ν΄ ἀναπαυθοῦν.

Ἐχθροὶ μιλούνια, -ντροπὴ αἰώνια-
τ΄ ἄγια ΄μας σύνορα περνοῦν
καὶ μὲ ντουφέκια καὶ μὲ κανόνια
σίδερο καὶ φωτιὰ σκορποῦν.

Οἱ γενναῖοι μας μὲ τὴ λόγχη ὁρμοῦν,
τὸν ἐχθρὸ μὲ λύσσα χτυποῦνε
εἶναι λίγοι μὰ τοὺς πολλοὺς νικοῦν
κι ἀπ᾿ τὴ γῆ μας πέρα τοὺς πετοῦν.

Εἰς τὴν Πίνδο τραγουδοῦνε
τοῦ Δαβάκη τ΄ ἄξια παληκάρια
κι ὅλο δόξες ἀντηχοῦνε
τ΄ ἄλλα τὰ βουνά.
Τὴν Ἑλλάδα μας ὑμνοῦνε
καὶ τ΄ ἀντρειωμένα της βλαστάρια
ποὺ τὸν κάθε ἐχθρὸ νικοῦνε
σὰν παντοτεινά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου