Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Ἡ παθολογικὴ κατάστασις τῆς συγχρόνου Εὐρώπης.

τοῦ Ἰουλίου Ἔβολα



Στὰ 1950 στὸ Fontain le Port, ὁ γνωστὸς συγγραφεὺς Arthur Koestler ἔγραφε ἕνα Βιβλίο μὲ τίτλο «The age of longing», βάζοντας στὴν ἀρχὴ νὰ προηγηθοῦν oἱ παρακάτω λέξεις:

«Τὰ ἐξιστορούμενα γεγονότα δὲν ἔχουν ἀκόμη συμβεῖ. Παρ'  ὅλα αὐτὰ δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ φανταστικὴ ἀφήγησι ἑνὸς μακρινοῦ    παρελθόντος· σπρώχνει ἀπλῶς τὸ παρὸν παραπέρα κατὰ ἕνα ἀκόμη βήμα.»

Τὸ περιεχόμενο τοῦ μυθιστορήματος ἔχει σχέσι μὲ τὴν πολιτική, πνευματικὴ καὶ ψυχολογικὴ κατάστασι ποὺ θὰ εἶχε στὸ μεταξὺ διαμορφωθεῖ στὶς «δυτικὲς χῶρες» καὶ κατὰ κύριο λόγο στὴ Γαλλία,  μπροστὰ στὴν ἐπειλὴ μιᾶς Ῥωσίας ποὺ ὑποτίθεται ὅτι θὰ εἶχε ἐξαπλώσει περισσότερο τὴν κυριαρχία της μὲ μιὰ σειρὰ αἰφνιδιαστικῶν ἐπιθέσεων καὶ ποὺ στὸ μεταξύ, θὰ εἶχε ἀντικαταστήσει τὸ ὄνομα τῆς «Ἐνώσεως Σοσιαλιστικῶν Δημοκρατιῶν» μὲ ἐκεῖνο τῆς «Ὀμοσπονδίας τῶν λαῶν ἐραστῶν τῆς  ἐλευθερίας».

Ἐπειδὴ λίγο πολὺ βρισκόμαστε στὰ πρόθυρα τῆς λήξεως τῆς φανταστικῆς αὐτῆς ἠμερομηνίας, 1955, μιὰ σύγκρισι τῶν καταστάσεων αὐτῶν μὲ τὴν πραγματικότητα θὰ εἶχε ἐνδιαφέρον.

Τὰ φανταστικὰ αὐτὰ γεγονότα διαδραματίζονται στὸ Παρίσι μέσα στὸ εὐρωπαϊκὸ κλίμα τοῦ ψυχροῦ πολέμου ποὺ ἀπειλεῖ ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ νὰ τὸ παρασύρει στὴν καταστροφή.

Περιγράφονται διάφοροι τύποι καὶ βίοι Γάλλων καθῶς καὶ προσφύγων ἐκ τοῦ Σιδηροῦ Παραπετάσματος. Δίχως νὰ ἐπεκταθοῦμε περισσότερο μὲ αὐτά, ἡ κεντρικὴ ἱστορία ἀφορὰ μιὰ κοπέλα τὴν Hydie κόρη ἑνὸς ἀμερικανοῦ Συνταγματάρχη ποὺ ἔχει σταλεῖ στὴν Εὐρώπη γιὰ τὴν «ἐπιχείρησι Κιβωτὸς» ποὺ προβλέπει τὴν συμπλήρωσι ἑνὸς καταλόγου ἀτόμων πρὸς διάσωσι ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας ἠμέρα τῆς Σοβιετικῆς εἰσβολῆς. Ἡ Hydie γίνεται ἐρωμένη ἑνὸς κομμουνιστοῦ λειτουργοῦ, τοῦ Φέντια  Νικίτιν. Ὅμως στὸ τέλος προσπαθεῖ νὰ τὸν δολοφονήσει.

Τὸ περίγραμμα αὐτῆς τῆς καταστάσεως γιὰ τοὺς προαναφερόμενους «δυτικοὺς» χώρους εἶναι ἕνα κλίμα μιᾶς ὁλοκληρωτικῆς ἀσυνταξίας ποὺ ἔχει τὴν ῥίζα του στὴν ἔλλειψι ζωντανῶν ἰδανικῶν, στὴν πλήρη ἀνικανότητά τους τόσο γιὰ ἐσωτερική, ὅσο καὶ γιὰ ἐξωτερικὴ ἀντίστασι. Ἡ Hydie δὲν δίδεται στὸν Φέντια ἐπειδὴ ὁ τελευταῖος διαθέτει εἰδικὰ φυσικὰ προσόντα, ἀλλὰ γιατὶ νομίζει πὼς ἀνακαλύπτει σ' αὐτὸν μιὰ ἐσωτερικὴ ζωτικότητα ποὺ λείπει ἀπ' ὅλους τοὺς ἄλλους. Ὁ Φέντια  διαθέτει μιὰ πίστι, ὅσο κι ἂν αὐτὴ εἶναι βάρβαρη. Στὸ περιβάλλον της οἱ ἄλλοι δὲν διαθέτουν καμιά.

Μᾶς  παρουσιάζεται πραγματικὰ ὁ τῦπος τοῦ ἀπλοῦ φιλελευθέρου πολυμαθοῦς  διανοουμένου στὸ πρόσωπο τοῦ παραλυτικοῦ monsieur Anatole. Συναντοῦμε τὸν Lontief ἀναγνωρισμένο ἥρωα τῆς Σοβιετικῆς κουλτούρας πού, ἀφοῦ πρώτα διάλεξε τὸν δρόμο τῆς ἐλευθερίας, νοιώθει τόσο ἄδειος ὥστε εἶναι ἀνίκανος νὰ τελειώσει τὸ βιβλίο ποὺ σχεδιάζει ἀπὸ καιρό, περιοριζόμενος νὰ παρακολουθεῖ νούμερα σὲ καμπαρὲ τοῦ Παρισιοῦ. Ἔχουμε  τὸν Μπόρις, ἕναν Πολωνὸ ἐξόριστο, ποὺ ἡ ἔμμονη ἰδέα του νὰ βρῇ τρόπο νὰ ἐξοντώσει τὸν ἀόρατο πλέον «πατέρα τοῦ λαοῦ», τὸν ὁδηγεῖ στὴν τρέλα.

Συναντοῦμε Γάλλους ποὺ ἀσχολούνται μὲ τὴν ἐπινόηση «δικαιολογιῶν» γιὰ τὸ μετά.

Ὁ Dupemont , ἕνας πορνογράφος συγγραφέας εἶναι τῆς γνώμης ὅτι ἡ πορνογραφικὴ παραγωγὴ μπορεῖ νὰ συνεχίσει τὸ ἔργο της ἀνενόχλητη, αὐτὴ τὴ φορὰ  κάτω ἀπὸ  τὸ πρόσχημα τῆς «καταγγελίας ἐνάντια στὴν ἀστικὴ διαφθορά». Ὁ δραμματουργὸς Νοβαρίν, ἔχει σχεδιάσει ἕνα ἔργο μὲ θέμα τὸν Ἐρρίκο VIII τῆς Ἀγγλίας μέσα στὸ ὁποῖο ἡ προλεταριακὴ θέσι ταυτίζεται  μὲ τὶς Γαλλικὲς πατριωτικὲς ἀναμνήσεις.

Ἄλλοι ἔχουν ἤδη φροντίσει νὰ ἀποκτήσουν πλαστὲς ταυτότητες. Ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴ πλευρά, στὸν πατέρα τῆς Hydie ποὺ ἐπιμελείται τὴν ἐπιχείρησι «Κιβωτός», ἀντιπαρατίθεται ὁ Τζέκινς ποὺ ἔχει σὰν ἀποστολὴ  νὰ προχωρήσει σὲ μιὰ προσεκτικὴ ἔρευνα πάνω στὸν ἐρωτισμὸ τῶν γυναικῶν στὴν Γαλλία μὲ βάσι τὶς διάφορες γεωγραφικὲς περιοχὲς καὶ τὰ κοινωνικὰ στρώματα.  Παρόμοιες πληροφορίες πρέπει νὰ χρησιμεύσουν στὰ Ἀμερικανικὰ στρατεύματα ὅταν μετὰ τὴν ὑποχώρησί τους στὴν γραμμὴ τῶν Πυρηναίων θὰ ξαναγυρίσουν γιὰ νὰ «ἀπελευθερώσουν» τὶς περιοχὲς ποὺ εἶχαν δεχθεῖ τὴν εἰσβολή. Μ' αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ ἀποφεύγονταν  ὅλα τὰ ἐπεισόδια ποὺ συνέβησαν κατὰ τὸ τέλος τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ἡ δὲ συγκέντρωσις τῶν ἐρωτικῶν πληροφοριῶν θὰ ἀποτελοῦσε χρήσιμο παράγοντα γιὰ τὴν «Εὐρωπαϊκὴ ὁλοκλήρωση».
Ἡ κρίσις συνειδήσεως τῆς Ἀμερικανίδος ἐντοπίζεται τὴν στιγμὴ ποὺ ἀνακαλύπτει ὅτι ὁ Σοβιετικὸς ἐραστής της ἔχει ἔλθει στὴν Γαλλία μὲ σκοπὸ νὰ συμπληρώσει τὸν κατάλογο ὅλων ἐκείνων τῶν πολιτῶν ποὺ    πρέπει νὰ ἐξοντωθοῦν ἀμέσως μετὰ τὴν Ῥωσικὴ κατοχή, ὥστε τὸ Ἔθνος  νὰ ἀποστεοποιηθῇ, νὰ γίνει ἕνας ἐξαρθρωμένος ὀργανισμός, ἕνα εἶδος πηκτοειδοῦς μαλακίου ἔτοιμο πρὸς χώνεψι (Ἐπιχείρησις Κόμπρα) (1).

Ἡ Hydie πηγαίνει νὰ καταγγείλει τὸν Φέντια, ὅμως ὁ Commanche    ἀνώτερος ὑπάλληλος τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν καὶ ἐκπρόσωπος τῆς «Ἀντίστασης» ὀμολογεῖ ἀπερίφραστα πὼς τὰ ξέρει ὅλα ἀλλὰ δὲν μπορεῖ  νὰ κάνει τίποτα γιατὶ ἕνας ἀπρόσεκτος χειρισμὸς τοῦ θέματος θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει ἕνα ἐπικίνδυνο διπλωματικὸ ἐπεισόδιο.

Ἀπελπισμένη ἡ Hydie ἀποφασίζει νὰ κάνει μιὰ συμβολικὴ πράξι, παρόμοια μὲ ἐκείνη τῆς Σαρλόττ Κορντέυ (2): Γιὰ νὰ ταράξει τὴν ἀπραξία καὶ νὰ σημάνει συναγερμό, θὰ προσπαθήσει νὰ σκοτώσει τὸν ἐραστή της. Ὅμως δὲν τὸ κατορθώνει, ἀπλῶς τὸν τραυματίζει. Τόσο ἀπὸ τὴν ἀμερικανικὴ ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν Ῥωσικὴ πλευρά, τὸ θέμα ἀποσιωπείται καὶ παρουσιάζεται σὰν μιὰ ἀπλὴ ἐρωτικὴ ἱστορία.

Ἡ Hydie καὶ ὁ πατέρας της ἐπιστρέφουν στὴν Ἀμερική.

Ἂν καὶ ὁ Koestler δὲν εἶναι κομμουνιστής, φαίνεται πὼς ἔχει εἰδικευθεῖ στὴν παρουσίασι τοῦ φαινομένου ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν πλήρη ἔλλειψη  μιᾶς ἰδέας ἢ μιᾶς πίστεως μέσα στὸν «δυτικὸ» κόσμο.

Σ' ἕνα ἄλλο του μυθιστόρημα, τὸ «Arrival and departure» (3), εἶχε ἐφαρμόσει τὸ ἴδιο σχήμα πάνω σ' ἕνα ἄτομο πού, ἀφοῦ πρώτα κατορθώνει νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν Μπολσεβικισμό, ἀναχωρεῖ γιὰ μιὰ ἀποστολὴ ἐναντίον τῶν Γερμανῶν κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Ἡ ἀναφορὰ εἶναι ξεκάθαρη).

Ὅμως τὸ ἄτομο αὐτὸ δὲν εἶναι σὲ θέσι νὰ ἀντιπαράθεσει τίποτα σ' αὐτὸν ποὺ ὑπερασπίζεται τὸν φυλετικὸ μῦθο τοῦ  Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ.

Μιὰ χαρακτηριστικὴ φράσι: «Σήμερα εἶναι πολυτέλεια νὰ εἴμαστε ἥρωες, ἀκόμη καὶ ὅταν ἔχουμε τὸ δίκαιο μὲ τὸ μέρος μας».

Τὸ ἴδιο κενὸ εἶχε ἐπισημάνει καὸ ὁ Koestler πάνω στὸν ἀπειλούμενο ἀπὸ τοὺς  Σοβιετικοὺς  Εὐρωπαϊκό κόσμο.

Ὁ Commanche, ὁ παλιὸς «ἀντιστασιακός», γνωρίζει μόνον τὸν τρόπο «νὰ πεθάνει μὲ ἀξιοπρέπεια» μέχρι νὰ φθάσουν οἱ πέρα τοῦ Ἀτλαντικοῦ    «ἀπελευθερωτές».

«Ἀξιοπρεπὴς χειρονομία», - «Πρόκλησι στὸ πεπρωμένο» εἶναι φράσεις καθαροῦ ῥομαντισμοῦ. Εἴμαστε στὰ 1955. Ἡ ἀτμόσφαιρα τῆς ἀναμονῆς μὲ τὲς σχεδὸν κοσμογονικὲς διαστάσεις της ἔχει  ἐκτονωθεῖ ἀρκετά, φθάνοντας στὸ πρόσφατο εἰδύλλιο τῆς Γενεύης. Ὅμως ἡ ἐσωτερικὴ κατάστασι παραμένει ἀμετάβλητη. Ὁ ἴδιος ὁ Commanche παρομοιάζει τὴν Εὐρώπη μ' ἕναν ἐθελοντὴ αἰμοδότη ποὺ στὸ τέλος πεθαίνει ἀπὸ ἀναιμία.

«Εἴμαστε φυσικὰ καὶ πνευματικὰ ἀποστεωμένοι, δὲν ἔχουμε νὰ προσφέρουμε τίποτε ἄλλο στὸ πνεύμα  παρὰ μόνον στὶς αισθήσεις.»

Αὐτὴ εἶναι λίγο ἢ πολὺ ἡ ἀλήθεια καὶ ὄχι φυσικὰ μόνο γιὰ τὴν Γαλλία ὅπου ὁ αἰσθητικισμός (4) της καὶ ὁ διανοουμενισμός της χαρακτηρίζονται ἀπὸ ἕναν, στὸ ὑπέρτατο ὄριό του, φιληδονισμό, σημεία κλειδιὰ μιᾶς καταστάσεως ποὺ ἔχει γεννήσει ἡ τελευταία Εὐρώπη  προχωρώντας ἀπὸ τὴν λογοτεχνία στὴν ζωγραφικὴ καὶ ἀπὸ τὴν μουσικὴ στὸν κινηματογράφο, δίχως φυσικὰ νὰ γίνει  ἀναφορὰ στὶς Ἰδεολογίες ἐκεῖνες  ποὺ σὲ τελευταία ἀνάλυσι στράφηκαν ἐναντίον της.
                       
Χρειάζεται μιὰ καινούργια ἀποκάλυψις. Αὐτὴ εἶναι μιὰ SUI GENESIS πίστι, μιὰ Ἰδέα μὲ διεθνὴ χαρακτήρα. Πρέπει νὰ γίνει ἀντιληπτὸ πὼς κάτι τέτοιο ἀποτελεῖ βασικὴ προϋπόθεσι γιὰ ἕναν θετικὸ καὶ ὄχι ἀπλῶς – παθητικὸ ἀντιμπολσεβικισμό· Στρατιωτικὲς συμφωνίες, ἀπλὲς κοινωνικὲς μεταρρυθμίσεις, παραδοσιακὰ κατάλοιπα, δὲν εἶναι πλέον ἀρκετά.

Στὸ βιβλίο ἔχει δοθεῖ μιὰ ψυχαναλυτικὴ ἀναλογία. Ἡ Hydie ἀπὸ μικρὴ εἶχε κλείσει τὰ μάτια στὴν πραγματικότητα τοῦ σέξ, διώχνοντάς το ἀπὸ τὴν συνείδησι γιὰ νὰ ἀναπαυθεὶ  στὸν ὗπνο μιᾶς ἐφήμερης ἀθωότητος.

«Οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης κάνουν ἀκριβῶς τὸ ἴδιο».

Πάνω τους δρᾶ ἕνας μηχανισμὸς ἀπωθήσεως τῶν γεγονότων ...ἕνα καθεστὼς Φροϋδικῆς  λογοκρισίας περισσότερο ἀποτελεσματικὴ ἀπὸ ὁποιανδήποτε ὁλοκληρωτικὴ λογοκρισία ἐμποδίζει κάθε δυσάρεστη πληροφορία νὰ φθάσει στὴν συνείδησι τοῦ  πολιτικὰ ἄρρωστου.

Αὐτή ἡ παθολογικὴ κατάστασι ποὺ ὑπάρχει στὴν Εὐρώπη τοῦ Ι955 εἶναι περισσότερο αἰσθητὴ στὴν Ἰταλία ὅπου μᾶς ἀποπροσανατολίζει. Ἡ φάρσα τοῦ κομμουνιστικο-κυβερνητικοῦ ἀγώνα συμβάλλει στὸν προαναφερόμενο ἀποπροσανατολισμό.

Ὁ  «ἐρχομὸς τοῦ κομήτη» δὲν εἶναι καὶ οὔτε ἴσως θὰ ὑπάρξει γνώρισμα τοῦ αὔριο.  Ἀλλὰ μέχρι τώρα δὲν ἔχουν ἐκδηλωθεῖ  σοβαρὲς  ἀνησυχίες καὶ ὁ καιρὸε αὐτὸς πρέπει νὰ ἀξιοποιηθῇ γιὰ νὰ προετοιμάσει μιὰ πραγματικὴ ἀφύπνησι, γιὰ νὰ δώσει ζωὴ στὴν ἀπόλυτη ἐκείνη Ἰδέα ποὺ εἶναι προυπόθεσις τοῦ σωστοῦ ἀντιμπολσεβικισμοῦ.



Ὑποσημειώσεις.

1)      Ἡ παγία αὐτὴ τακτικὴ τῶν κομμουνιστῶν ἔγινε ἰδιαίτερα αἰσθητὴ μετὰ τὸ τέλος τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ὅταν στὸ ὄνομα τῆς «ἀποναζιστικοποιήσεως»  ἔπεισαν τὴν Δύσι νὰ στραγγαλίσει μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια τὰ μεγαλύτερα ὀνόματα τῆς Εὐρωπαϊκῆς διανόησης, ῥίχνοντας στὴ φωτιὰ καὶ στὴν περιφρόνησι ὁτιδήποτε μποροῦσε νὰ ἀντιταχθῇ  στὴν εἰσβολὴ τῶν βαρβαρικῶν ἰδεῶν. (Σ.Μ)

2)     Marie-Anne-Charlotte Corday (1768-1793). Γαλλίδα εὐγενὴς ποὺ δολοφόνησε στὶς 13  Ἰουνίου 1793 τὸν Marat ἐκδικούμενη μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὸ καθεστὼς τῆς τρομοκρατίας ποὺ εἶχε ἐπιβληθεῖ. Γιὰ τὴν πράξη της αὐτὴ  κατεδικάσθη σὲ θάνατο καὶ ἐκτελέστηκε στὴν Γκιλοτίνα 4 ἠμέρες ἀργότερα. (Σ .Μ.)

3)       Ἑλληνικὸς τίτλος: «Σταυροφορία δίχως σταυρό». (Σ.Μ)

4)   Αἰσθητικισμός = βλέπει τὸν κόσμο ὡς αἰσθητικὸ φαινόμενο παραμερίζοντας κάθε ἄλλο στοιχεῖο, ἤτοι τὸ ὠφελιμιστικό, τὸ ἐπιστημονικό, τὸ θρησκευτικὸ κ.λ.π





Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Ἡ φωνὴ τοῦ Λαοῦ»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου