Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Ὁ Ἀριθμὸς τοῦ Πυθαγόρα.

τῆς H. P. Blavatsky



Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη ἀναγνωρίζει πὼς ὅλοι οἱ ἀνώτεροι νόμοι τῆς φύσεως παίρνουν τὴ μορφὴ ποσοστιαίων ἀναλύσεων. Κάτι τέτοιο ἴσως ἀντιπροσωπεύει μιὰ πιὸ ὁλοκληρωμένη ἐπεξεργασία ἢ ἀκριβέστερη ἐπιβεβαίωση τοῦ πυθαγόρειου δόγματος. Θεωρούσαν πὼς οἱ ἀριθμοὶ εἶναι τὰ καλύτερα σύμβολα τῶν νόμων τῆς ἁρμονίας ποὺ διέπουν τὸν κόσμο. Γνωρίζουμε ἐπίσης ἀπὸ τὴ χημεία πὼς τὰ ἄτομα καὶ οἱ νόμοι τῶν ἐνώσεών τους καθορίζονται ἀπὸ τοὺς ἀριθμούς. Ὅπως τὸ διατύπωσε ὁ Γ. Ἄρτσερ Μπάτλερ (w. Archer Butler): «Ὁ κόσμος σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς εἶναι μιὰ ζωντανὴ ἀριθμητικὴ στὴν ἀνάπτυξή του, μιὰ πραγματοποιημένη γεωμετρία στὴ γαλήνη του».

Τὸ κλειδὶ τῶν πυθαγορείων δοξασιῶν εἶναι ὁ γενικὸς κώδικας τῆς ἐνότητας στὴν πολλαπλλότητα, τὸ ἕνα ποὺ ἐξελίσσει καὶ διέπει τὰ πολλά. Αὐτὸ μὲ λίγα λόγια εἶναι τὸ ἀρχαῖο δόγμα τῆς ἐκπορεύσεως. Ἀκόμη καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸ δέχθηκε ὡς ἀληθινό. «Ἐξ αὐτοῦ, και δι’ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν τὰ πάντα». Ἀπὸ αὐτὸν καὶ μέσω αὐτοῦ καὶ σὲ αὐτὸν βρίσκονται τὰ πάντα. Κάτι τέτοιο, ὅπως φαίνεται καὶ πιὸ κάτω, εἶναι καθαρὸς Ἱνδουισμὸς καὶ Μπραχμανισμὸς:

«Ὅταν ἡ διάλυση (Πραλάγια) φθάσει στὰ ὅριά της, τὸ μεγάλο Πλάσμα (Πάρα – Ἄτμα ὴ Παρα – Πουρούσα) ὁ κύριος ποὺ ὑπάρχει μέσω τοῦ ἐαυτοῦ του, ἀπὸ τὸν ὁποῖο καὶ μέσω τοῦ ὁποίου καθετὶ ὑπῆρξε, ὑπάρχει καὶ θὰ ὑπάρχει... ἀποφάσισε νὰ ἐκπορεύσει ἀπὸ τὴν οὐσία του τὰ διάφορα πλάσματα». (Μανάβα-Ντάρμα-Σάστρα, βιβλίο Ι, σλοκα 6 καὶ 7).

Ἕνας τρόπος νὰ ἐκφραστεῖ τούτη ἡ ἰδέα εἶναι ἡ μυστικὴ Δεκάδα 1+2+3+4=10. Τὸ Ἕνα εἶναι Θεός, τὸ Δύο ὕλη. Τὸ Τρία ποὺ συνδύάζει τὴ Μονάδα καὶ τὴν Δυάδα καὶ συμμετέχει στὴ φύση τῶν δύο, εἶναι ὁ φαινομενικὸς κόσμος. Ἡ Τετράδα, ἢ μορφὴ τελειότητας, ἐκφράζει τὴν κενότητα τῶν πάντων. Τέλος, ἡ Δεκάδα, ὴ ἄθροισμα τῶν πάντων, ἐμπεριέχει ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Τὸ σύμπαν εἶναι ὁ συνδυασμὸς χιλίων στοιχείων καὶ ὅμως ἐκφράζει ἕνα μοναδικὸ πνεύμα – ἕνα χάος γιὰ τὶς αἰσθήσεις, ἕνα σύμπαν γιὰ τὴ λογική.

Τὸ σύνολο αὐτοῦ τοῦ συνδυασμοῦ τῆς προόδου τῶν ἀριθμῶν στὴν ἰδέα τῆς δημιουργίας εἶναι ἱνδουιστικό. Τὸ Ὂν ποὺ ὑπάρχει μέσω τοῦ ἐαυτοῦ του, Σβαϊαμποὺ ἢ Σβαϊαμπούβα ὅπως ὀνομάζεται ἀπὸ κάποιους, εἶναι ἕνα. Ἐκπορεύει μέσω τοῦ ἐαυτοῦ του τὴ δημιουργικὴ ἰκανότητα, τὸ Μπράχμα ἢ Πουρούσα, (τὸ θεῖο ἀρσενικό). Τὸ ἕνα γίνεται Δύο. Ἀπὸ αὐτὴ τὴ Δυάδα, ἡ ἔνωση τῆς καθαρῆς διανοητικῆς ἀρχῆς μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς ὕλης, ἐξελίσσεται μιὰ Τρίτη, ὁ Βιράνντζ, ὁ φαινομενικὸς κόσμος. Ἀπὸ τούτη τὴν ἀόρατη καὶ ἀκατανόητη τριάδα, τὴν μπραχμανικὴ Τριμούρτι, ἐξελίσσεται ἡ δεύτερη τριάδα ποὺ συμβολίζει τὶς τρεῖς ἰκανότητες – δημιουργική, συντηρητικὴ καὶ μεταμορφωτική. Ἀντιπροσωπεύονται ἀπὸ τὸν Μπράχμα, τὸν Σίβα καὶ τὸν Βισνού, ἀλλὰ παντοῦ καὶ πάντα ἐνσωματώνονται σὲ ἕνα. Ἡ Ἐνότητα, ὁ Μπράχμα ἢ Τριντάντι ὅπως τὸν ἀποκαλοῦν οἱ Βέδες, εἶναι ὁ τριπλὰ ἐκδηλωμένος θεὸς ποὺ ἔδωσε ὕπαρξη στὸ συμβολικὸ Αοὺμ ἢ συγκεκομμένη τριμούρτι. Μόνο μέσω αὐτῆς τῆς τριάδας ποὺ επιδρᾶ καὶ γίνεται διαρκῶς ἀντιληπτὴ ἀπὸ ὅλες τὶς αἰσθήσεις μας, μπορεῖ νὰ ἐκδηλωθεῖ στὸν κόσμο τῶν θνητῶν ἡ ἀόρατη καὶ ἄγνωστη Μονάδα. Ὅταν γίνεται Σαρίρα, ἢ ἐκείνη ποὺ ἐνδύεται ὁρατὴ μορφή, ἐμπεριέχει ὅλες τὶς ἀρχὲς τῆς ὕλης, ὅλους τοὺς σπόρους τῆς ζωῆς. Εἶναι ὁ Πουρούσα, ὁ θεὸς τῶν τριῶν ὄψεων ἢ τριπλῆς δύναμης, ἡ οὐσία τῆς βεντικῆς τριάδας. «Ἂς γνωρίζουν οἱ μπραχμανιστὲς τὴν ἱερὴ συλλαβή (Αούμ), τὶς τρεῖς λέξεις τῆς Σαβίτρι καὶ ἂς διαβάζουν καθημερινὰ τὶς Βέντα» (Μανού, βιβλίο IV, σλόκα 125).

«Μετὰ τὴ δημιουργία τοῦ σύμπαντος Αὐτὸς ποὺ ἡ δύναμή του εἶναι ἀσύλληπτη ἐξαφανίστηκε πάλι, ἀπορροφήθηκε στὴν Ὑπέρτατη Ψυχὴ... Ἀποσυρμένη στὸ πρωτόγονο σκότος ἡ μεγάλη Ψυχὴ παραμένει μέσα στὸ ἄγνωστο καὶ στερείται κάθε μορφῆς...»

«Ἐπανενώνοντας τὶς λεπτὲς στοιχειώδεις ἀρχές, εἰσέρχεται εἴτε σὲ φυτικοὺς εἴτε σὲ ζωικοὺς σπόρους παίρνοντας νέες μορφές».

«Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τῆς ἐναλλασσόμενης ἀφύπνισης καὶ ἀνάπαυσης, τὸ Ἀμετακίνητο Ὄν παρέχει αἰώνια τὴ ζωὴ καὶ τὸ θάνατο σὲ ὅλα τὰ πλάσματα ποὺ ὑπάρχουν, δραστήρια καὶ ἀδρανή» (Μανού, βιβλιο Ι, σλόκα 5, κ.α.)

Ὅποιος μελέτησε τὸν Πυθαγόρα καὶ τὶς θεωρίες του γιὰ τὴ Μονάδα, ἡ ὁποία, ἀφοῦ ἐκπόρευσε τὴ Δυάδα ἀποσύρεται στὴ σιωπὴ καὶ τὸ σκοτάδι καὶ ἔτσι δημιουργεῖ τὴν Τριάδα, μπορεῖ νὰ καταλάβει ἀπὸ ποῦ προήλθε ἡ φιλοσοφία τοῦ μεγάλου Σάμιου σοφοῦ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὸν τοῦ Σωκράτη καὶ τοῦ Πλάτωνα.


H. P. BLAVATSKY
ΙΣΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΜΜΕΝΗ
ΤΟΜΟΣ Α ΒΙΒΛΙΟ 1
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΙΑΦΑΡΙΚΑΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου