Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Περὶ δημοκρατίας.

τοῦ Adolf Hitler 



Σ’ ὁλόκληρη τὴ Δυτικὴ Εὐρώπη ἡ δημοκρατία θεωρείται ὁ πρόδρομος τοῦ μαρξισμοῦ, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει πραγματικότητα χωρὶς αὐτήν. Ἡ δημοκρατία ἀποτελεῖ τὸ πεδίο καλλιέργειας γιὰ τὴν ἀπιδημία αὐτῆς τῆς πανούκλας καὶ βρίσκει τὴ σωστή του ἔκφραση μὲ τὸ ἔκτρωμα τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ. Ὅ,τι θεῖο ὑπάρχει μέσα στὴ δημοκρατία πνίγεται δυστυχῶς ἀπὸ τὸ βοῦρκο τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ.

Αὐτοὶ οἱ κύριοι (Βουλευτές) φροντίζουν νὰ τὰ μοιράζονται ὅλα μεταξύ τους καὶ νοιώθουν μόνο μίσος γι αὐτὸν ποὺ θέλησε νὰ ἀποτελέσει μονάδα μέσα στὰ μηδενικά. Τὸ ἔνστικτό τους, τυφλὸ γιὰ ἕνα σωρὸ ἄλλα πράγματα, ἀποκτᾶ σ’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις μιὰ ἐκθαμβωτικὴ διαύγεια.

…οἱ ἐκπρόσωποι τῆς πλειοψηφίας, τῆς ἠλιθιότητας δηλαδή, δὲν μισοῦν τίποτα πιὸ πολὺ ἀπὸ ἕναν ἀνώτερο ἄνθρωπο.

Φτάνει νὰ δεῖς μιὰ καὶ μόνη φορά, αὐτοὺς τοὺς λωποδύτες τῆς πολιτικῆς νὰ ἐκλιπαροῦν μὲ ἀγωνία κάθε φορὰ ποὺ θὰ πάρουν μιὰ ἀπόφαση, τὴν ἔγκριση τῆς πλειοψηφίας, γιὰ ν’ ἀποκτήσουν ἔτσι τοὺς ἀναγκαίους «συν-ἔνοχους» καὶ νὰ μπορέσουν μετὰ σὲ κάθε περίπτωση, νὰ πλύνουν τὰ χέρια τους ἀπὸ κάθε εὐθύνη· ἕνας δίκαιος ἄνθρωπος, ἕνας τίμιος δὲν θὰ αἰσθανθεῖ παρὰ ἀηδία κι ἀπέχθεια μπροστὰ σὲ τέτοιες παρόμοιες μεθόδους πολιτικῆς πρακτικῆς. Αὐτὸς ποὺ ἀρνείται νὰ πάρει πάνω του τὶς προσωπικὲς εὐθύνες γιὰ τὶς πράξεις του καὶ ποὺ ζητεῖ πάντα νὰ καλύπτεται, δὲν εἶναι παρὰ ἕνας ἄθλιος δειλός.

Ἕνα πράγμα δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ ξεχνάμε: ἡ πλειοψηφία δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ ἀντικαταστήσει τὸ ἄτομο. Ἀντιπροσωπεύεται πάντα ὄχι μονάχα ἀπὸ ἠλίθιους, ἀλλὰ ἀκόμη κι ἀπὸ δειλούς. Κι εἶναι ἀλήθεια πὼς ἑκατὸ τρελὰ μυαλὰ δὲν ἀξίζουν ἕνα σωστὸ καὶ ἑκατὸ δειλοὶ δὲν θὰ πάρουν ποτὲ ἔστω μία ἡρωικὴ ἀπόφαση.

Αὐτοὶ οἱ κύριοι χειρίζονται καὶ λαμβάνουν ἀποφάσεις, μὲ μιὰ ἐλαφρότητα συχνὰ ἀπίστευτη, προβλήματα ποὺ καὶ τὰ πιὸ μεγάλα μυαλὰ θάχαν πολὺ νὰ συλλογιστοῦν πάνω σ’ αὐτά. Κι ὅμως τοὺς βλέπεις νὰ παίρνουν τὰ πιὸ σοβαρὰ ζητήματα, αὐτὰ ποὺ κρίνουν τὴν τύχη ἑνὸς κράτους, σὰν μιὰ παρτίδα χαρτοπαίγνιου κι ὄχι σὰν τὸ μέλλον τῆς φυλῆς.

Κανένας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ λαοῦ δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ νὰ συγκινηθεῖ ἀπὸ μιὰ ἀλήθεια ἀνώτερη γιὰ νὰ θελήσει κατόπιν νὰ τὴ θέσει στὴν ὑπηρεσία τοῦ λαοῦ. Ὄχι κανένας δὲν θὰ ἐνεργήσει μ’ αὐτὰ τὰ κίνητρα ἐκτὸς ἂν ἐλπίζει ὅτι ἔτσι θὰ διασώσει τὴν ἐπιτυχία του σὲ μιὰ νέα ἐκλογή. Μόλις ὅμως ἀντιληφθοῦν ὅτι τὸ κόμμα τους μπορεῖ νὰ ἀποτύχει στὶς ἐπόμενες ἐκλογές, αὐτὰ τὰ πρότυπα ἀνδρικοῦ θάρρους τὸ ἐγκαταλείπουν κι ἀκολουθοῦν ἕνα νέο κόμμα ἢ μιὰ νέα κίνηση ποὺ οἱ ἐκλογικές της πιθανότητες εἶναι μεγαλύτερες… Ἔτσι συμβαίνει, ὅταν ἕνα κόμμα ἐπισύρει τὴν τόσο ἐκδηλωμένη λαϊκὴ ἀποδοκιμασία ποὺ προδικάσει συντριπτικὴ ἀποτυχία, νὰ ἐπακολουθεῖ μιὰ μεγάλη μετανάστευση: Οἱ ποντικοὶ τοῦ κοινοβουλίου ἐγκαταλείπουν τὸ πλοῖο τοῦ κόμματος.

Ὁ κοινοβουλευτισμὸς δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ σέρνει μέσα του τὴν καταστροφή. Ἀπὸ μόνο τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ὑποστήριξαν ἄνθρωποι ποὺ φοροῦν παρωπίδες καὶ δὲν βλέπουν γύρω τους ἢ δὲν θέλουν νὰ δοῦν.



«Ο ΑΓΩΝ ΜΟΥ»


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου