Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Γιατὶ νὰ μὴν τρῶμε κρέας.

τοῦ Omraam Mikhael Aivanhov



Μπορεῖ κανεῖς νὰ εἶναι ἕνας φιλόσοφος καὶ νὰ θέλει νὰ περνάει μέρα νύχτα μπροστὰ στὰ βιβλία... μπορεῖ νὰ εἶναι τρομερὰ ἐρωτευμένος μὲ μία γυναίκα ἢ ἕναν ἄνδρα... ὅμως ἡ στιγμὴ ἔρχεται πάντα ὅπου εἶναι κανεῖς ὑποχρεωμένος νὰ ἐγκαταλείψει τὰ βιβλία του, ἢ τὸ πρόσωπο ποὺ ἀγαπάει, γιὰ νὰ φάει. Ὅμως, ἂν καὶ οἱ ἄνθρωποι τρῶνε τρεῖς ἢ τέσσερις φορὲς τὴν ἠμέρα, ἢ καὲ περισσότερο ἀκόμα, δὲν κατάλαβαν ποτὲ ἀληθινὰ τὴν ἔννοια τῆς λέξεως «τροφὴ» σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα.

Ἡ τροφὴ εἶναι ἕνα θέμα πάρα πολὺ πλατύ, γιατὶ δὲν περιορίζεται μόνον στὰ τρόφιμα καὶ στὰ ποτὰ ποὺ καταναλώνουμε. Ἡ τροφή, ἀφορά ἐξ ἴσου τοὺς ἤχους, τὰ ἀρώματα, τὰ χρώματα. Τὰ ὄντα τοῦ ἀόρατου κόσμου γιὰ παράδειγμα ἔχουν ἰδιαίτερα τὴ δυνατότητα νὰ τρέφονται μὲ ἀρώματα. Ἡ συνήθεια νὰ καῖνε λιβάνι μέσα στὶς ἐκκλησίες γιὰ παράδειγμα, προέρχεται ἀπὸ αὐτὴ τὴν πολὺ ἀρχαία γνώση ὅτι τὰ φωτεινὰ πνεύματα ἔλκονται ἀπὸ τὶς ἀγνὲς μυρωδιές, σὰν αὐτὴ τοῦ λιβανιοῦ, ἐνῶ τὰ κατα­χθόνια πνεύματα ἔλκονται ἀπὸ τὶς ἔντονες δυσοσμίες. Οἱ ἤχοι καὶ τὰ χρώματα εἶναι ἐπίσης μία τροφὴ γιὰ τὰ ἀόρατα πνεύματα καὶ μποροῦν λοιπὸν νὰ χρησιμοποιηθοῦν στὸ νὰ τὰ ἔλξουν. Νὰ γιατί, πολὺ συχνά, παρουσιάζουν τοὺς ἀγγέλους παίζοντας  μουσικὶ καὶ ντυμένους μὲ ἐνδύματα σὲ οὐράνια χρώματα.

Ἐγράφη στὰ Ἰερὰ Βιβλία: «Εἶσθε Ναοὶ τοῦ Ζώντος Θεοῦ». Δὲν πρέπει λοιπὸν νὰ βρωμίζει κανεῖς αὐτὸ τὸ ναὸ μὲ βρώμικες τροφές. Ἂν οἱ ἄνθρωποι γνώριζαν μέσα σὲ ποιὰ οὐράνια πνευματικὰ ἐργαστήρια δημιουργήθηκαν, θὰ ἦσαν πολὺ πιὸ προσεκτικοὶ ἀπέναντι στὸ ποιὰ τροφὴ μπαίνει στὴν κατασκευὴ αὐτοῦ τοῦ ναοῦ ὅπου ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς πρέπει νὰ ἔρθει νὰ κατοικήσει. Δυστυχῶς, τρώγοντας κρέας, ἡ πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων μοιάζει περισσότερο μὲ ἕνα νεκροταφεῖο γεμάτο πτώματα ἀπ' ὅτι μ' ἕνα ναό.

Κάθε ὄν, ζῶο ἢ ἄνθρωπος, ὠθείται νὰ ἐπιλέγει αὐτὴ ἢ τὴν ἄλλη τροφή, κι αὐτή ἡ ἐπιλογὴ εἶναι πάντοτε πάρα πολὺ σημαίνουσα. Ἂν θέλετε νὰ ξέρετε ποιὰ εἶναι τὰ ἀποτελέσματα τῆς κρεοφαγίας, ἀπλὰ πηγαίνετε νὰ ἐπισκεφθεῖτε ἕνα ζωολογικὸ κήπο καὶ θὰ λάβετε ἀμέσως ὅλες τὶς ἀναγκαῖες πληροφορίες. Ἄλλωστε δὲν εἶναι μάλιστα κἄν ἀναγκαῖο νὰ πάτε μέχρι τοὺς ζωολογικοὺς κήπους γιὰ νὰ κάνετε αὐτὴ τὴ διαπίστωση. Βρίσκει κανεῖς μέσα στὸν κόσμο ἕνα σωρὸ εἶδη ἀνθρώπων ποὺ μοιάζουν μὲ διάφορα ζῶα, κι ἀκόμα καὶ μὲ τὰ ζῶα ποὺ δὲν βρίσκονται στὰ ζωολογικὰ πάρκα, ὅπως τὰ μαμοῦθ, οἱ δεινόσαυροι καὶ πολλὰ ἄλλα προϊστορικὰ τέρατα. Ἀλλὰ ἂς παραμείνουμε καλόκαρδοι κι ἂς μείνουμε μόνο στοὺς ζωολογικοὺς κήπους. Θὰ διαπιστώσετε ἐκεῖ ὅτι τὰ μεγάλα σαρκοφάγα εἶναι ζῶα πολὺ ἄγρια καὶ ὅτι διαχέουν γύρω τους μία ἀπαίσια ὀσμή, ἐνῶ τὰ χορτοφάγα ἔχουν συμπεριφορὲς πολὺ πιὸ εἰρηνικές. Ἡ τροφὴ ποὺ ἀπορροφοῦν δὲν τὰ ὠθεῖ νὰ γίνουν οὔτε βίαια, οὔτε ἐπιθετικά, ἐνῶ τὸ κρέας κάνει τὰ σαρκοφάγα νὰ εἶναι ἐξαιρετικὰ εὐερέθιστα. Εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τρῶνε κρέας, αὐτοὶ ἔλκονται πολὺ πιὸ εὔκολα πρὸς μία συμπεριφορὰ καταστρεπτική.

Πρέπει ἀκόμα νὰ γνωρίζετε ὅτι ὅταν ὁδηγοῦν τὰ ζῶα στὰ σφαγεία, αὐτὰ διαισθάνονται ἔντονα τὸν κίνδυνο, ξέρουν τὶ τὰ περιμένει καὶ νοιώθουν βαθὺ φόβο. Αὐτὸς ὁ φόβος προκαλεῖ μεγάλες διαταραχὲς στὴ λειτουργία τῶν ἀδένων τους οἱ ὁποίοι ἐκκρίνουν ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἔντονης ταραχῆς ἕνα ἀληθινὸ δηλητήριο. Τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαλείψει αὐτὸ τὸ φοβερὸ δηλητήριο ποὺ ἐπικάθεται στὸν ὀργανισμὸ αὐτοῦ ποὺ τρώει τὸ κρέας τους καὶ ἀσφαλῶς ἡ παρουσία τοῦ δηλητηρίου αὐτοῦ δὲν εἶναι καθόλου ὠφέλιμη οὔτε γιὰ τὴν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ οὔτε καὶ γιὰ τὴ μακροζωία του.

Ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ φυτικῆς προελεύσεως τροφὴ καὶ τὴν τροφὴ ποὺ ἀποτελείται ἀπὸ κρέας ζώων ἔγκειται ἐπίσης στὴν ποσότητα ἠλιακῆς ἀκτινοβολίας ποὺ αὐτὰ τὰ δύο εἶδη τροφῆς περιέχουν. Τὰ φρούτα καὶ τὰ λαχανικὰ εἶναι τόσο πολὺ ἐμποτισμένα ἀπὸ ἠλιακὸ φῶς ποὺ σχεδὸν θὰ μποροῦσε κανεῖς νὰ πεῖ ὅτι ἀποτελοῦν μία συμπύκνωση τοῦ φωτός. Ὅταν τρώει κανεῖς ἕνα φρούτο ἢ ἕνα λαχανικό, ἀπορροφάει ἠλιακὸ φῶς ποὺ ἔχει ἀποθηκευτεῖ ἐκεῖ καὶ αὐτὸ τὸ φῶς δὲν ἀφήνει κατάλοιπα.

Ἐνῶ τὸ κρέας εἶναι σχετικὰ φτωχὸ σὲ περιεκτικότητα ἠλιακοῦ φωτός, νὰ γιατὶ καὶ σαπίζει πολὺ γρήγορα. Ἔτσι, κάθε τὶ ποὺ σαπίζει καὶ χαλάει πολὺ γρήγορα εἶναι βλαβερὸ γιὰ τὴν ὑγεία. Πέρα ἀπ’ ὅλα αὐτά, θὰ πρέπει ἀκόμα νὰ ξέρετε πὼς κάθε τὶ ποὺ τρῶμε σὰν τροφή, ποὺ εἰσάγουμε στὸν ὀργανισμό μας, γίνεται μέσα μας σὰν ἕνα εἶδος κεραίας ποὺ λαμβάνει, ποὺ ἔλκει δονήσεις ἐντελῶς καθορισμένες. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ ἡ κατανάλωση κρέατος κάνει νὰ συνδέονται οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸν ἀστρικὸ κόσμο. Μέσα στὸ ἀστρικὸ ἐπίπεδο βρίθουν οἱ ὀντότητες ποὺ ἀλληλοσπαράζονται, ποὺ ἀλληλοξεσκίζονται ἀκριβῶς σὰν τὰ θηρία καὶ ἔτσι, τρώγοντας κρέας, ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται σὲ καθημερινὴ ἐπαφὴ μὲ τὸ φόβο, τὴ σκληρότητα, τὴ φιληδονία τῶν ζώων αὐτῶν. Αὐτὸς ποὺ τρώει κρέας διατηρεῖ μέσα στὸ σώμα του ἕναν ἀόρατο σύνδεσμο μὲ τὸν κόσμο τῶν ζώων καὶ θὰ αἰσθανόταν ὁ ἴδιος τρόμο ἂν μποροῦσε νὰ δεῖ μὲ τὰ μάτια του τὰ χρώματα τῆς αὔρας του.

Σκοτώνοντας τὰ ζῶα γιὰ νὰ τραφοῦν, οἱ ἄνθρωποι τοὺς ἀφαιροῦν τὸ δικαίωμα ζωῆς καὶ ἐξέλιξης. Κάθε ἄνθρωπος συνοδεύεται ἔτσι ἀπὸ τὶς ψυχὲς ὅλων ἐκείνων τῶν ζώων τῶν ὁποίων ἔφαγε τὴ σάρκα. Παρότι ἡ ψυχὴ τῶν ζώων δὲν εἶναι σὰν τὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων, πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι τὰ ζώα ἐπίσης ἔχουν μία ψυχή. Αὐτὸς ποὺ κατανάλωσε τὴ σάρκα ἑνὸς ζώου εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ὑπομένει τὴν παρουσία αὐτοῦ τοῦ ζώου μὲ κάποιο τρόπο μέσα του καὶ αὐτὴ ἡ παρουσία ἐκδηλώνεται μὲ καταστάσεις ποὺ ἀνήκουν ξεκάθαρα στὸν κόσμο τῶν ζώων. Νὰ γιατί, πολλὲς ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις τῶν ἀνθρώπων δὲν ἀνήκουν στὴν πραγματικότητα στὸ ἀνθρώπινο βασίλειο, ἀλλὰ στὸ ζωικὸ βασίλειο. Ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἀκόμα ἐκδηλωθεῖ.

Ἡ τροφὴ ποὺ ἀπορροφάμε πηγαίνει στὸ αἷμα μας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἔλκει στοιχεία καὶ δυνάμεις ἀπὸ ἐντελῶς συγκεκριμένες ὀντότητες. Ἐγράφη στὰ Εὐαγγέλια: «Ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν πτώματα, ἐκεῖ μαζεύονται οἱ γύπες». Καὶ αὐτὸ εἶναι ἀληθινὸ καὶ γιὰ τοὺς τρεῖς κόσμους: τὸν φυσικὸ (ὑλικὸ ἐπίπεδο), τὸν ἀστρικὸ (συναισθηματικὸ ἐπίπεδο) καὶ τὸν νοητικὸ (ἐπίπεδο σκέψεων). Ἂν λοιπὸν ἐπιθυμεῖτε νὰ εἶσθε ὑγιεῖς καὶ στοὺς τρεῖς κόσμους, μὴν ἔλκετε τὰ ὄρνεα ἐξ αἰτίας τῶν πτωμάτων. Ὁ Οὐρανὸς δὲν ἐκδηλώνεται μέσα ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἀφεθεῖ νὰ πλημμυρίσουν ἀπὸ ἀκαθαρσίες ὑλικές, ἀστρικὲς καὶ νοητικές.

Τὸ κρέας ἀντιστοιχεῖ λοιπὸν σὲ ἕνα ἰδιαίτερο στοιχεῖο τοῦ τομέα τῶν σκέψεων, τοῦ τομέα τῶν συναισθημάτων ἀλλὰ καὶ αὐτοῦ τῶν πράξεων. Ἂν γιὰ παράδειγμα ὀνειρευτεῖτε ὅτι τρῶτε κρέας, θὰ πρέπει νὰ εἶστε κατόπιν πολὺ προσεκτικός, ἄγρυπνος, γιατὶ αὐτὸ δείχνει ὅτι σύντομα θὰ ἐκτεθεῖτε σὲ συγκεκριμένους κινδύνους, τάσεις ἢ και πειρασμοὺς: ἴσως στὸ νὰ φερθεῖτε βίαια, ἴσως στὸ νὰ ἐγκαταλειφθεῖτε στὴ φιληδονία ἢ σὲ ἐγωιστικὲς καὶ ἄδικες σκέψεις, γιατὶ τὸ κρέας ἀντιπροσωπεύει ὅλα αὐτὰ τὰ στοιχεία: τὴ βία στὸ ὑλικὸ ἐπίπεδο, τὴ φιληδονία στὸ ἀστρικὸ ἐπίπεδο καὶ τὸν ἐγωισμὸ στὸ νοητικὸ ἐπίπεδο.

Φαινομενικά, οἱ πόλεμοι μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, ὀφείλονται σὲ αἰτίες οἰκονομικές, κοινωνικὲς ἢ πολιτικές, ὅμως στὴν πραγματικότητα, δὲν εἶναι παρὰ τὸ ἀποτέλεσμα ὅλης αὐτῆς τῆς μαζικῆς παγκόσμιας σφαγῆς τῶν ζώων. Ὁ νόμος τῆς δικαιοσύνης εἶναι ἀμείλικτος καὶ ἀναγκάζει τὴν ἀνθρωπότητα νὰ πληρώνει τὴν ἐγκληματικότητά της ἀπέναντι στὰ ζῶα, χύνοντας τόσο αἷμα ὅσο αἷμα τῶν ζώων οἱ ἄνθρωποι χύνουν γιὰ νὰ ἰκανοποιηθοῦν. Πόσα ἑκατομμύρια καὶ ἐκατομμύρια λίτρα αἵματος χύνονται κάθε τόσο πάνω στὴ γῆ, ζητώντας ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ δικαίωμα ἐκδικήσεως! Ἡ ἐξάτμιση αὐτοῦ τοῦ αἵματος ὄχι μόνο ἔλκει μικρόβια, ἀλλὰ δισεκατομμύρια καταχθόνιες ὀντότητες καὶ στοιχειὰ ἀπὸ τὰ ἀόρατα ἐπίπεδα.

Οἱ ἄνθρωποι σκοτώνουν τὰ ζῶα, ὅμως ἡ φύση εἶναι ἕνας ὀργανισμὸς καὶ δολοφονώντας τὰ ζῶα εἶναι σὰν νὰ ἀγγίζουν ὀρισμένους ἀδένες αὐτοῦ τοῦ μεγάλου ὀργανισμοῦ. Τὴ στιγμὴ ἐκείνη, οἱ λειτουργίες του ὑπόκεινται σὲ μεταβολὲς καὶ λίγο καιρὸ ἀργότερα ὁ πόλεμος ξεσπάει κάπου μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Ναί, γιατίὶ ἔσφαξαν ἑκατομμύρια ζῶα γιὰ νὰ τὰ φᾶνε ἀγνοώντας τελείως ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ ζῶα βρίσκονται σὲ σύνδεσμο μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὅτι ἕνα σωρὸ ἄνθρωποι κατόπιν θὰ πρέπει μὲ τὴ σειρά τους νὰ πεθάνουν ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ γεγονότος. Σκοτώνοντας τὰ ζῶα, σκοτώνει κανεῖς τοὺς ἀνθρώπους. Ὅλοι μιλᾶνε γιὰ τὴν εἰρήνη λέγοντας ὅτι ἐπιτέλους πρέπει νὰ βρεθοῦν οἱ τρόποι γιὰ νὰ βασιλεύσει αὐτὴ πάνω στὴ γῆ, ὅτι οἱ πόλεμοι πρέπει νὰ σταματήσουν... Ὅμως οἱ πόλεμοι θὰ συνεχιστοῦν ὅσο οἱ ἄνθρωποι θὰ συνεχίζουν νὰ σκοτώνουν τὰ ζῶα γιὰ τροφή τους, γιατὶ σκοτώνοντάς τα, οἱ ἄνθρωποι καταστρέφουν ταυτόχρονα κάτι μέσα στὴν ἴδια τὴ ζωή τους.



Σέβρες (Παρίσι), 14 Νοεμβρίου 1945




«Χράνι Γιόγκα: Τὸ γιόγκα τῆς Διατροφῆς». 
Μιὰ ἐσωτεριστικὴ προσέγγιση ὑπὲρ τῆς χορτοφαγίας
τόμος XVI, σ. 63-68

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου