Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Κοσμικὸς Μικρόκοσμος.




Παρατήρησε τὰ λουλούδια τὸ βράδυ, ὅταν πέφτει ὁ ἥλιος καὶ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο κλείνουν: θὰ σὲ καταλάβει μιὰ μυστηριώδης ἀνησυχία, ἕνα συναίσθημα αἰνιγματικοῦ φόβου ἐνόψει αὐτῆς τῆς τυφλῆς, ὀνειρικῆς ὑπἀρξεως ποὺ εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὴ γῆ. Τὸ βουβὸ δάσος, τὰ σιωπηλὰ λιβάδια, αὐτὸς ὁ θάμνος καὶ αὐτὴ ἡ περιπλοκάδα μένουν ἀσάλευτα. Ὁ ἀέρας παίζει μαζί τους. Μόνο τὸ μικρὸ κουνούπι εἶναι ἐλεύθερο καὶ χορεύει ἀκόμη στὸ φῶς τοῦ ἐσπερινοῦ, κινείται ὅπου θέλει. Ἕνα φυτὸ δὲν εἶναι τίποτε μόνο του. Ἀποτελεῖ μέρος ἑνὸς τοπίου στὸ ὁποῖο ἀναγκάσθηκε νὰ ῥιζώσει. Τὸ σούρουπο, ἡ δροσιὰ καὶ τὸ κλείσιμο ὅλων τῶν λουλουδιῶν – αὐτὰ δὲν εἶναι αἰτία καὶ ἀποτέλεσμα, δὲν εἶναι κίνδυνος καὶ ἀπόφαση, ἀλλὰ ἕνα ἐνιαῖο φυσικὸ φαινόμενο ποὺ ἐξελίσσεται πλάι στὸ φυτό, μαζὶ μὲ αὐτὸ καὶ μέσα του. Τὸ μεμονωμένο φυτὸ δὲν εἶναι ἐλεύθερο νὰ περιμένει, νὰ θέλει ἢ νὰ ἐπιλέγει γιὰ λογαριασμό του.

Ἕνα ζῶο ὅμως μπορεῖ νὰ ἐπιλέξει. Εἶναι ἀποδεσμευμένο ἀπὸ ὅλον τὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Τὸ σμήνος τῶν κουνουπιῶν ποὺ χορεύει ἀκόμη στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου, ἕνα μοναχικὸ πουλὶ ποὺ πετάει μέσα στὸ βράδυ, μιὰ ἀλεποὺ ποὺ πλησιάζει κρυφὰ σὲ μιὰ φωλιὰ - αὐτὰ εἶναι μικροὶ κόσμοι, χωριστοί, μέσα σὲ ἕναν ἄλλο μεγάλο κόσμο. Ἕνα ἐγχυματογενές, ποὺ γιὰ τὸ ἀνθρώπινο μάτι δὲν εἶναι πιὰ ὁρατὸ μέσα στὴ σταγόνα νεροῦ, ὅπου διάγει μιὰ ὕπαρξη ἡ ὁποία διαρκεῖ ἕνα δευτερόλεπτο καὶ ὁ τόπος δράσης της εἶναι μιὰ ἐλάχιστη γωνιὰ αὐτῆς τῆς μικρῆς σταγόνας – εἶναι ἐλεύθερο καὶ ἀνεξάρτητο ἀπέναντι σὲ ὁλόκληρο τὸ σύμπαν. Ἡ γιγάντια βελανιδιά, ἀπὸ ἕνα φύλλο τῆς ὁποίας κρέμεται αὐτὴ ἡ σταγόνα, δὲν εἶναι.

Δέσμευση καὶ ἐλευθερία: εἶναι τὸ βαθύτερο καὶ τελευταῖο χαρακτηριστικὸ σὲ καθετὶ ποὺ διακρίνουμε ὡς φυτικὴ καὶ ζωϊκὴ ὕπαρξη. Ἀλλὰ μόνο τὸ φυτὸ εἶναι ἐξολοκλήρου αὐτὸ ποὺ εἶναι. Στὴ φύση ἑνὸς ζώου ὑπάρχει κάτι τὸ ἐπαμφοτερίζον. Ἕνα φυτὸ εἶναι μόνο φυτό, ἕνα ζῶο εἶναι φυτὸ καὶ κάτι ἀκόμη ἐκτὸς ἀπὸ αὐτό. Ἕνα κοπάδι ποὺ τρέμοντας ἐνόψει ἑνὸς κινδύνου συμπτύσσεται, ἕνα παιδὶ ποὺ κλαίγοντας σφίγγει στὴν ἀγκαλιά του τὴν μητέρα του, ἕνας ἀπελπισμένος ἄνθρωπος ποὺ θὰ ἤθελε νὰ χωθεῖ στοὺς κόλπους τοῦ θεοῦ του, ὅλοι αὐτοὶ θέλουν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν ἐλεύθερη ὕπαρξή τους καὶ νὰ ἐπιστρέψουν σὲ ἐκείνη τὴ δεσμευμένη, φυτικὴ ὕπαρξη ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπολύθηκαν στὴ μοναξιά.




Oswald Spengler - «Ἡ Παρακμὴ τῆς Δύσεως»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου