Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Τὸ Τραγούδι τοῦ Σταυροῦ.

τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ.



Κ' γυρ' κενος τ χραντο κεφάλι κα ξεψύχησε
στ μαρο τ κορμί μου πάνου•
στρα γινήκαν τ καρφι το μαρτυρίου του, στραψα
κι π τ χιόνια πι λευκς τ αώνια το Λιβάνου.

Ο καταφρονεμένοι μ' γκαλιάσανε
κα σ βουν κα σ Θαβρ ψώθηκαν μπρός μου•
ο δυνατοί το κόσμου μ κατάτρεξαν
γονάτισα στν σκιο μου τος δυνατούς του κόσμου.

Τν κόσμο ν μαρμάρωσα, τν κόσμο τν νάστησα,
στ πόδια μου γγελοι ο Καιροί, γύρω μου σκλάβες ο ρες.
Δείχνω μι μυστικ Χαναν στ γαλαν περκόσμια•
μ δ πατρίδες πάναγνες εσαστ' σες, τρες Χρες!

πρώτη σύ, ερουσαλήμ! το βασιλι προφήτη σου
μικρ εν' ρπα γι ν επ τ νέα μεγαλωσύνη.
Το Σολομώντα σου νας μ' ντίκρυσε, κα ράγισε•
καινούργια δόξα ντύθηκαν τς ουδαίας ο κρίνοι.

Κ' στερα ψώθηκα σ' σένα, Πόλη, φτάλοφο ραμα,
κ' γινα φς τν ορανν, τ θάμα το ορδάνη,
τος Κωνσταντίνους φώτισα κα τος ράκλειους δόξασα,
κα τρικυμίες δν σβησαν μέ, μηδ Σουλτάνοι.

Κα στερα, ταξιδευτής, ρθα σ' σένα, σύγκριτη,
θήνα, τν ραίων πηγή, τν θνικν κορώνα,
τν γνωστο φερα Θεό, καί, πόκοτος, ψήφησα
τν πολεμόχαρη Παλλάδα μεσ' τν Παρθενώνα.

Κα γνώρισα τος λαρος θεος κα στεφανώθηκα
τν γριλι τς ττικς, τ δάφνη π' τν λλάδα,
κα λόγος πρωταγροίκητος! το Γολγοθ τ σύγνεφο
πρε τν σπρη μηρική του λύμπου λαμπεράδα.

Τ εδωλα τ' φρόντιστα κα τ πασίχαρα φυγαν,
λλ' οτε πι μεθάει τ γ τ σκητικ μεθύσι,
ς λάμπη μυστικ χαρ στ γαλαν περκόσμια•
εν' δ κάπου μία ζωή, κα εν' ξια γι ν ζήσει.

Μ τ κλαδι τς φοινικις νέα σανν λαχτάρισα
σ' σένα, Γ Πανάγια κα πρώτη μου πατρίδα.
Σ' σ γυρν, ερουσαλήμ, κ' να τραγούδι φέρνω σου•

Εναι πλασμένο π ψυχή κα π φων λληνίδα!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου