Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

Προκήρυξη στοὺς σκλαβωμένους καὶ στοὺς ἐλευθερωμένους Ἕλληνες.

τοῦ Ἲωνος Δραγούμη




Ἑλληνικὰ χώματα εἶνε κεῖνα ποῦ χιλιάδες χρόνια τώρα τὰ κατοικοῦν καὶ τὰ δουλεύουν Ἓλληνες, ἐκεῖνα ποῦ μέσα τους εἶνε θαμένα τὰ κόκκαλα ἀπὸ χιλιάδες Ἑλληνικὲς γενεές.

Ἡ ἐλεύθερη Ἑλλάδα μὲ τὰ νησιά της καὶ τὴν Κρήτη, ἡ Ἢπειρο, ἡ Μακεδονία, ἡ Θράκη, ἓνα μέρος τῆς Μικρασίας καὶ ὃλα τὰ νησιὰ τοῦ Μαρμαρᾶ καὶ τῆς Ἂσπρης Θάλασσας εἶνε ἑλληνικὰ χώματα.

Τὰ ἑλληνικὰ τὰ χώματα τὰ ὁρίζουν ἂλλα οἱ Ἓλληνες καὶ ἂλλα οἱ Τοῦρκοι. Οἱ Ἓλληνες ὁρίζουν τὰ λιγώτερα, δηλαδή τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κρήτη. Καὶ οἱ Τοῦρκοι ὃλα τ' ἂλλα. Μόνο ἡ Σάμο εἶνε μισοανεξάρτητη. Τὴν Κύπρο τὴν ὁρίζουν, μαζὺ μὲ τὸν Τοῦρκο, οἱ Ἂγγλοι. Γύρω τριγύρω στὰ ἑλληνικὰ τὰ χώματα ζοῦνε λογῆς ἂλλα ἒθνη. Καθὼς βλέπετε καὶ στὸ χάρτη, στὰ βορεινὰ κατοικοῦν οἱ Ἀρβανῖτες, οἱ Σέρβοι καὶ οἱ Μαυροβουνιῶτες, οἱ Βούλγαροι καὶ οἱ Ῥουμάνοι. Πάνω ἀπὸ τὴν Μικρασία, στὰ βορεινά, κατοικοῦν οἱ Ῥῶσσοι, ἒπειτα χαμηλότερα οἱ Ἀρμεναῖοι, οἱ Πέρσες καὶ κάτω κάτω οἱ Ἂραβες.

Κοντὰ στὰ ἑλληνικὰ τὰ χώματα, πέρα ἀπὸ τὴν Κέρκυρα, κατοικοῦν οἱ Ἰταλοί, στὴ δική τους χερσόνησο.

Λοιπὸν πολλοὶ λαοὶ βρίσκονται γύρω μας. Κ’ ἐπειδὴ ξέρουν πῶς ἡ Τουρκιὰ γρήγορα θὰ ἀποτραβηχτῇ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη, ὃλοι αὐτοὶ οἱ γειτονικοί μας λαοὶ κυττάζουν ποιὸς νὰ πρωταρπάξει τοὺς τόπους, πού, φεύγοντας, θ’ ἀφήσουν οἱ Τοῦρκοι. Καὶ οἱ τόποι αὐτοὶ εἶνε ἡ Ἢπειρο, ἡ Μακεδονία, ἡ Θράκη, ἡ Ἀλβανία καὶ ἡ Παλαιὰ Σερβία. Ἀπὸ τοὺς τόπους αὐτοὺς οἱ τρεῖς πρῶτοι, καθὼς τὸ εἲπαμε εἶνε ἑλληνικοί. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς γειτόνους μας λοιπὸν ἒχουν βάλει στὸ μάτι κ’ ἑλληνικὰ χώματα.

Οἱ πιὸ χειρότεροί μας ἐχθροί, δηλαδὴ οἱ πιὸ ἐπικίνδυνοι, εἶνε οἱ Σλάβοι. Καὶ Σλάβοι εἶνε οἱ Ῥῶσσοι, Σέρβοι, Μαυροβουνιῶτες, Βούλγαροι καὶ ἂλλοι ποῦ κατοικοῦν μέσ’ τὴν Αὐστρία. Αὐτοὶ ὃλοι πασκίζουν νὰ μᾶς τυλίξουν ἀπὸ παντοῦ, νὰ μᾶς ρημάξουν νὰ μᾶς πνίξουν. Οἰ Ῥῶσσοι ποῦ ἒχουν καὶ τὸ μεγαλύτερο σλαβικὸ κράτος, μᾶς ἒχουν στήσει φανερὸ πόλεμο. Μὰ καὶ οἱ Αὐστριακοὶ μᾶς κατατρέχουν, πιὸ κρυφὰ καὶ πιὸ ἐπιτήδεια. Καὶ οἱ δυό τους βάζουνε τοὺς μικρότερους σλαβικοὺς λαοὺς – πότε τὸν ἓνα, πότε τὸν ἂλλο (δηλαδὴ Σέρβους καὶ Βουλγάρους) – νὰ μᾶς χτυποῦν, νὰ μᾶς βασανίζουν, νὰ μᾶς ἀδυνατίζουν γιὰ ν’ ἀρπάξουν εὐκολώτερα, μόλις παρουσιαστῇ περίσταση, τὰ ἑλληνικὰ τὰ χώματα. Οἱ Αὐστριακοὶ βάζουν καὶ ἂλλους (τοὺς Ἀλβανοὺς, τοὺς Ἐβραίους, τοὺς Φραγκολεβαντίνους καὶ τοὺς Ῥουμάνους).

Οἱ Ῥῶσσοι πάλι κατεβαίνουν κι’ ἀπὸ τὴν Ἀσία γιὰ νὰ μᾶς περικυκλώσουν. Στὸν Ἃγιο Τάφο, στὴν Ἰερουσαλήμ, ἒχουνε στρατόπεδο ἀπὸ καλογέρους καὶ προσκυνητάδες, καὶ ὃλο κι’ ἀγοράζουν τόπους, χτίζουνε μοναστήρια καὶ προσκυνήματα. Καὶ ἀλλοῦ, ὃπου καὶ νἂβρουν ἀγοράζουν τόπους καὶ χτίζουνε μοναστήρια, στὸ Ἃγιο Ὂρος, κοντὰ στὴ Θεσσαλονίκη (Μακεδονία), στὸν Ἃγιο Στέφανο κοντὰ στὴν Πόλη (Θράκη), στὸν Τσεσμὲ κοντὰ στὴ Σμύρνη (Μικρασία). 

Τὶ τὰ θέλουν τὰ τόσα μοναστήρια οἱ ἃγιοι τοῦτοι ἂνθρωποι ὁ Θεὸς τὸ ξέρει. Μὰ πρέπει νὰ τὸ ξέρουμε καὶ ἐμεῖς. Σκοπὸς τῶν Ῥώσσων εἶνε νὰ πάρουν τὴν Πόλη καὶ τὰ Στενὰ (Βόσπορο καὶ Δαρδανέλλια), νὰ φτάσουν κι’ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη κι’ ἀπὸ τὴν Ἀσία ὡς τὴν Ἂσπρη Θάλασσα, καὶ νὰ μὴν ἀφήσουν τὸ Ἑλληνικὸ ἒθνος νὰ μεγαλώσῃ.

Στὴ Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη εἶνε βαλμένοι οἱ Βούλγαροι νὰ μᾶς σφάζουν καὶ νὰ μᾶς ῥημάζουν. Σκοτώνουν ἀνθρώπους, καῖν ἐμπέλια, χωράφια, δέντρα, καταστρέφουν ἐκκλησίες καὶ σκολειά, κάνουνε στάχτη χωριὰ ὁλάκερα. Τώρα, σ’ αὐτὰ τὰ μέρη γίνεται κ’ ἓν ἂλλο κακὸ ποῦ πρέπει κι’ αὐτὸ νὰ τὸ ξέρουμε. Ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τουρκίας οἱ Τοῦρκοι σιγὰ σιγὰ φεύγουνε κατὰ τὴν Ἀσία, γιατὶ νοιώθουν πῶς σὲ λίγο δὲ θὰ μείνει πιὰ ψωμὶ γι’ αὐτοὺς στὴν Εὐρώπη. Φεύγοντας, ἀφίνουν τὰ χωράφια καὶ τὰ τσιφλίκια τους, καὶ τὰ παίρνουν οἱ Σλάβοι.

Ἀλλὰ, ἀπὸ τὰ ἲδια μέρη καὶ δικοί μας φεύγουνε στὴν ξενιτιὰ γιὰ νὰ μαζέψουν τοὺς θησαυροὺς τοῦ Κροίσου ποῦ θὰ τοὺς βροῦνε τάχα ἐκεῖ, σκορπισμένους στοὺς δρόμους. Τὴν θέση λοιπὸν τῶν δικῶν μας πάλε οἱ Σλάβοι τὴν παίρνουν, γιὰ οἱ Ἑβραῖοι, γιατὶ καὶ τοῦτοι ἀγοράζουνε μεγάλα τσιφλίκια καὶ φέρνουν Σλάβους χωριάτες νὰ τοὺς τὰ ὀργώσουν. Τὸ κατάλαβε ἡ σλαβικὴ προπαγάνδα καὶ σὰν καλὸ τῆς φάνηκε νὰ κατεβαίνουν Σλάβοι στὰ νότια καὶ νὰ ζυγώνουν στὴν Ἂσπρη Θάλασσα, στὴ Θράκη καὶ στὴ Μακεδονία, σὲ τόπους δηλαδὴ ἑλληνικούς, καὶ ν’ ἀγοράζουνε χτήματα. 

Αὐτὸς εἶνε ὁ μεγάλος κίνδυνος γιὰ τὸ ἒθνος μας, γιὰ ὃσους ἒχουνε μάτια καὶ βλέπουν. Γυρεύουν οἱ Σλάβοι σιγὰ σιγὰ νὰ μᾶς πάρουν τὸ χῶμα.

Στὴν Ἢπειρο καὶ στὴν Μακεδονία μνήσκουν καὶ κάμποσοι Ἑλληνοβλάχοι, σκόρπιοι σὲ διάφορες πολιτείες καὶ χωριά. Αὐτοὺς, μὲ τὴν ἀφορμὴ τάχα πῶς εἶνε συγγενεῖς τους, βάλθηκαν οἱ Ῥουμάνοι νὰ μᾶς τοὺς πάρουν καὶ νὰ τοὺς κάνουν Ῥουμάνους. Φωνάζουν οἱ κακόμοιροι οἱ Βλάχοι πῶς δὲν εἶνε Ῥουμάνοι, πῶς δὲ θέλουν νὰ εἶνε ἂλλο παρὰ Ἓλληνες. Οἱ Ῥουμάνοι τίποτε, μὲ τὸ ζόρι θὰ τοὺς κάμουν δικούς τους. Τοὺς Ῥουμάνους σ’ αὐτὸ τους τὸ φέρσιμο τοὺς ὑποστηρίζουν καὶ ἂλλοι, οἱ Γερμανοί, οἱ Αὐστριακοὶ καὶ οἱ Τοῦρκοι, ποῦ γυρεύουν μὲ κάθε τρόπο νὰ μᾶς ἀδυνατίσουν.

Γιὰ τὴν ἲδια αἰτία ἒχουνε βάλει οἱ Γερμανο-Αὐστριακοὶ καὶ τοὺς Ἑβραίους νὰ μᾶς χτυποῦν στὴ Μακεδονία. Αὐτοὶ φυσικὰ, ἐμπορικὸς καὶ τραπεζιτικὸς λαὸς, μᾶς κάνουν συναγωνισμὸ μέσα σὲ ὃλη τὴν Τουρκιά. Αὐτοὺς λοιπὸν ηὖραν κ’ ἒκαμαν πελάτες τους οἱ Γερμανο-Αὐστριακοὶ γιὰ νὰ διαδώσουν τὸ ἐμπόριό τους καὶ τὰ προϊόντα τους, καὶ σύγκαιρα νὰ μᾶς ἀδυνατίσουν ἐμᾶς.

Στὴν Ἀλβανία κάθονται οἱ Ἀρβανῖτες, συγγενικός μας λαὸς ποὺ ἐχθρεύεται τοὺς Σλάβους. Ὃμως καὶ αὐτοὺς τοὺς ἒχουν φαρμακώσει οἱ Αὐστριακοὶ ἐναντίο μας, καὶ οἱ Ἰταλοὶ τὸ ἲδιο, γιατὶ καὶ οἱ δυό τους γυρεύουνε νὰ πάρουνε τὴν Ἀρβανιτιά. Μᾶς βάζουν λοιπὸν ζιζάνια καὶ τρωγόμαστε μὲ τοὺς Ἀρβανῖτες, τοὺς κολακεύουν αὐτοὺς, τοὺς λὲν πῶς εἲμαστε ἐχθροί τους καὶ τοὺς ἀναγκάζουν νὰ μᾶς κυνηγοῦν στὴν Ἢπειρο γιὰ νὰ μᾶς ἀδυνατίσουν. Ἀλλὰ τοὺς γέλασαν τοὺς Ἀρβανῖτες πῶς εἲμαστε ἐχθροί τους, πῶς δὲν θέλουμε νὰ προκόψουν μήτε νὰ φκιάξουν καὶ αὐτοὶ τὸ ἒθνος τους. Τοὺς Ἀρβανῖτες ἐμεῖς τοὺς ἀγαποῦμε, εἶνε ἀδέρφια μας καὶ θέλουμε τὸ καλό τους, καὶ ἒχουμε ὃπως καὶ κεῖνοι ἐχθροὺς τοὺς Σλάβους. Λοιπὸν πάντα ἀδερφικὰ μαζί τους πρέπει νὰ ζοῦμε μαζὺ νὰ πολεμοῦμε τοὺς Σλάβους.

Κοντὰ σ’αὐτοὺς ὃλους εἶνε κ’ οἱ Τοῦρκοι. Ὁρίζουν ἀκόμα τοὺς τόπους ποὺ τοὺς ἒχουνε στὸ μάτι τὰ γειτονικὰ μεγάλα ἒθνη. Μὰ οἱ Τοῦρκοι εἶνε ξένοι καταχτητές, ἦρθαν καὶ θὰ φύγουν πάλι. Αὐτοὶ τοὐλάχιστο δὲ θέλησαν ἢ δὲν κατάφεραν ποτὲ νὰ μᾶς πάρουν τὴ θρησκεία, τὴ γλῶσσα, τὸν ἐθνισμό μας. Ἐνῶ οἱ ἂλλοι λαοὶ ποῦ μᾶς περιτριγυρίζουν καὶ τὸ θέλουν καὶ τὸ καταφέρνουν. Γι’αὐτὸ εἶνε καὶ πιὸ ἐπικίνδυνοι ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Ἀλλὰ οἱ Τοῦρκοι δὲν ξέρουν νὰ φυλάξουν τὸ ἒθνος μας ἀπὸ τὶς ἐπιβουλὲς τῶν τριγυρινῶν ἐθνῶν. Καὶ δυστυχῶς οἱ Τοῦρκοι δὲν ξέρουν νὰ κυβερνήσουν δίκαια τοὺς λαοὺς ποὺ κατάκτησαν, καὶ γι’αὐτὸ ὃσοι ἒχουν νὰ κάμουνε μαζύ τους, ἓνα μονάχα γυρεύουν, πῶς νὰ τοὺς ξεφορτωθοῦν μιὰν ὣρα ἀρχήτερα. Σεῖς οἱ σκλαβωμένοι Ἓλληνες ποὺ σᾶς ὁρίζουν οἱ Τοῦρκοι, ξέρετε πόσο δυνατὴ εἶνε ἡ λαχτάρα σας γιὰ νὰ ξεσκλαβωθῆτε ἀπὸ τὰ χέρια τους.

Οὒτε ἒγινε, οὒτε καὶ τώρα γίνεται ὃ,τι ἒπρεπε γιὰ νὰ ξεσκλαβωθοῦνε τὰ ἑλληνικὰ χώματα καὶ νὰ ἑνωθῇ ὃλη ἡ Ἑλληνικὴ Φυλή, νὰ κάμει ἓνα, μεγάλο, ἐλεύθερο καὶ δυνατὸ Ἑλληνικὸ Κράτος. 

Ὃπως εἲμαστε κομματιασμένοι ἐμεῖς, οἱ Ἓλληνες, μένουμε ἀδύνατοι, δὲν δουλεύουμε ὃλοι μαζὺ μ’ ἓνα σκοπό, δὲν πολεμοῦμε ὃπως ἒπρεπε τοὺς ἐχθρούς μας. Κι’ ὃμως καὶ καιρὸ εἲχαμε καὶ χρήματα δὲ μᾶς λείψανε γιὰ νὰ ἀγωνιστοῦμε νὰ καταφέρουμε τὴν ἒνωσή μας. Θὰ πῇ πῶς δὲν εἲμαστε ἀρκετὰ ἂνθρωποι, ἀρκετὰ ἀνεξάρτητοι γιὰ νὰ σηκώσουμε κεφάλι κατεπάνω στὸν Τοῦρκο. Κ’ ἒχουμε χρέος νὰ γίνουμε ἂνθρωποι, γιατὶ γύρω μας εἶνε κίνδυνοι ποῦ χρειάζονται ἂνθρωποι δυνατοί, ἀληθινοὶ Ἓλληνες, γιὰ νὰ τοὺς νικήσουν…





Προκήρυξη στοὺς σκλαβωμένους καὶ στοὺς ἐλευθερωμένους Ἕλληνες (1908).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου