Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Κάλεσμα στοὺς νέους Εὐρωπαίους.

τοῦ Guillaume Faye





(...) 1. Πρτα π λα, εναι σημαντικ ν νοποιήσουμε, σ ερωπαϊκ κλίμακα, λες τς ταυτοτικς δυνάμεις τς ντιστάσεως γύρω ἀπὸ ἕνα δόγμα καὶ ἀπὸ ἕνα βασικὸ ἐπαναστατικὸ πρόγραμμα.

Ἀγνοώντας τὶς δευτερεύουσες ἰδεολογικὲς ἢ συναισθηματικὲς διαμάχες, ποὺ συχνὰ εἶναι ἀπλὰ ἐκφράσεις μικροπρεπῶν ἐθνικισμῶν καὶ οἰκογενειακὲς ἢ σχισματικὲς διαφορές, θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν συμβουλὴ τοῦ Λένιν «νὰ διευθετήσουμε ὅλες τὶς διαμάχες μετὰ τὴν ἐπανάσταση». Ἐπιτέλους, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ σταματήσουν οἱ ἐσωτερικὲς διαφορὲς (κουτσομπολιό, ἀφορισμοὶ καὶ παράνοιες) καὶ νὰ διατηρήσουμε τὰ χτυπήματά μας γιὰ τὸν πραγματικὸ ἐχθρό. Ἐπικεντρωνόμαστε στὰ οὐσιώδη, σὲ ὅ,τι μᾶς ἐνώνει, γιατὶ εἴμαστε ἀντιμέτωποι μὲ μιὰ κατάσταση ἔκτακτης ἀνάγκης (Erntsfall, ὅπως τὸ ἔθεσε ὁ Carl Schmitt). Κοιτάξτε τοὺς μουσουλμάνους, αὐτοὶ παύουν νὰ διαμάχονται μεταξύ τους ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ πρόκειται γιὰ τὴν κήρυξη τῆς Τζιχὰντ κατὰ τῶν ἀπίστων.

2. Γιὰ ἐμᾶς, κοινὸς καὶ κύριος ἐχθρὸς (αὐτὸς ποὺ εἰσβάλλει συγκεκριμένα, μὲ τὴ φυσική του παρουσία) εἶναι ὁ ἀποικισμὸς καὶ ἡ ἐγκατάσταση τῶν λαθρομεταναστῶν, κάτω ἀπὸ τὸ λάβαρο τοῦ Ἰσλάμ. Προφανῶς, μπορεῖ κάποιος νὰ μοιράζεται ὁρισμένες κοινὲς ἀξίες μὲ τὸν ἐχθρό, ἀλλὰ δὲν θὰ πρέπει νὰ πέσει στὴν παγίδα νὰ αἰσθάνεται ὁποιαδήποτε συμπάθεια γι' αὐτόν. Ὁ ἐχθρός, ἐπιπλέον, κερδίζει ἀπὸ τοὺς δοσίλογους - ἀπὸ ἐκείνους τοὺς Εὐρωπαίους ἐθνομαζοχιστές, ποὺ εἶναι οἱ πιὸ ἐπικίνδυνοι γιὰ ἐμᾶς. Ὅσο γιὰ τὸν κοινὸ ἀντίπαλο (ποὺ ἐπιδιώκει νὰ μᾶς ἀποδυναμώσει καὶ νὰ μᾶς ἐξουσιάσει) εἶναι οἱ Ἠνωμένες Πολιτεῖες, ὁ ἀντικειμενικὸς σύμμαχος τῶν ἀνωτέρω.

3. Τὸ κίνημά μας, τὸ ὁποῖο ἔχει ἕναν ῥιζοσπαστικὸ (καὶ ὄχι ἐξτρεμιστικό) τρόπο σκέψεως, ἔχει τὸ πραγματικὸ μονοπώλιο στὴν ἐπαναστατικὴ διαφωνία, δεδομένου ὅτι εἴμαστε οἱ μόνοι ποὺ ἀναζητοῦν μιὰ πλήρη ἀνατροπὴ τῶν κυρίαρχων ἀξιῶν καὶ πολιτισμικῶν μορφῶν (Umwertung ἢ μεταξίωση σύμφωνα μὲ τὸ Νίτσε).

4. Οἱ τρεῖς πυλῶνες μιᾶς ἰδεολογίας καὶ ἑνὸς ἐγχειρήματος γιὰ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἐνότητα εἶναι: (α) Τὸ ξύπνημα μιᾶς ἐθνικῆς συνειδήσεως, ποὺ θέτει ὡς πρώτη προτεραιότητα τὴν ὑπεράσπιση τῆς κοινῆς μας βιολογικῆς κληρονομιᾶς, τῆς φυλῆς μας, (β) ἡ ἀναγέννηση τῶν προγονικῶν ἀξιῶν, ἡ λήθη τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ τὴν κύρια αἰτία τῆς σημερινῆς τραγωδίας, καὶ (γ) ἡ δημιουργικὴ ἐκδοχὴ ἑνὸς συνολικοῦ καὶ ἐπαναστατικοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτικοῦ δόγματος.

5. Ὅπως ἀναφέρεται στὸν ἐξαιρετικὸ τίτλο τοῦ περιοδικοῦ (Réfléchir & Agir) ὁ προβληματισμὸς εἶναι θεμελιώδους σημασίας, ἀλλὰ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο εἶναι ἐπίσης ἀναγκαῖο νὰ δράσουμε. Ἀλλά πῶς νά δράσουμε; Τί πρέπει νά γίνει; Αὐτὸ εἶναι πάντα τὸ βασικὸ ἐρώτημα. Πρέπει νὰ διαμορφώσουμε ἕνα εὐρωπαϊκὸ δίκτυο ἀντίστασης, ἀλληλεγγύης καὶ δράσης γύρω ἀπὸ ἕνα κοινὸ ἰδεολογικὸ πρόγραμμα. Αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἀποκλείει ἀλλὰ νὰ περιλαμβάνει τὴν πολιτική. Εἶναι πολὺ ἀργὰ πλέον γιὰ νὰ κερδίσουμε δύναμη ἀπὸ τὴν κάλπη καὶ ἀπὸ τὴν κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία. Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ βάλουμε τὸ ἐπόμενο στοίχημα. Ἐμπεριέχει ῥίσκο, ὅπως κάθε στοίχημα, ἀλλὰ εἶναι ἡ μόνη μας ἐλπίδα σ' αὐτὴν τὴν ἐποχὴ τοῦ λυκόφωτος: Στὰ ἐπόμενα δέκα μὲ δεκαπέντε χρόνια, εἶναι πιθανὸ νὰ ὑπάρξει μιὰ μεγάλη κρίση («χάος»), ἡ ὁποία θὰ λάβει τὴ μορφὴ μιᾶς ἐθνικῆς συγκρούσεως μεγάλου μεγέθους, πιθανότατα μὲ βάση τὴν οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση. Αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ ἀλλάξει τὴ νοοτροπία τῶν μαζῶν, ποὺ σήμερα ταΐζονται σὰν τὶς χῆνες ἀπὸ τὰ νέο-ὁλοκληρωτικὰ μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως.

Τότε θὰ τεθεῖ τὸ θέμα τῆς προβλέψεως τοῦ «μετὰ τὸ χάος», τῆς προετοιμασίας γιὰ τὴν ἐπερχόμενη καταιγίδα, συγκροτώντας ἕνα εὐρωπαϊκὸ δίκτυο – ὁριζόντιο, ὅπως ὁ ἰστός, ἄτυπο, πολυμορφικὸ - τῶν ἐπαναστατικῶν μειονοτήτων, ἕνα δίκτυο ἀλληλεγγύης, μιὰ εὐρωπαϊκὴ διεθνής, ἀντιστάσεως καὶ προπαγάνδας. «Τὸ Δίκτυο» δὲν θὰ πρέπει νὰ λάβει ὁποιοδήποτε ὄνομα ἢ θεσμικὴ μορφή. Εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀποκαλῶ ἡ στρατηγικὴ τῆς κόμπρας. Θὰ πρέπει νὰ τεντωθεῖ, μὲ μυστικὸ ἀλλὰ ἀκλόνητο τρόπο, ἀπὸ τὴν Πορτογαλία ὡς τὴν Ῥωσία συνδέοντας στελέχη ἢ ἐκλεγμένους ἀξιωματούχους πολιτικῶν κομμάτων, ἐνώσεων καὶ κύκλων ὅλων τῶν φύσεων, ἄτομα, ἐκδότες, ἐπιχειρηματίες, χρηματοδότες, σέρφερς τοῦ διαδικτύου, ἀνθρώπους τῶν μέσων ἐνημερώσεως κλπ. Μὲ τρεῖς στόχους: γενικὴ ἀγκιτπρόπ, διαμόρφωση καὶ στρατολόγηση, καθὼς καὶ ἀπόκτηση μέσων μαζικῆς ἐνημερώσεως. Μὲ μιὰ λέξη θὰ πρέπει νὰ προετοιμαστοῦμε γιὰ τὴν ἀναπόφευκτη σύγκρουση. Πρέπει νὰ εἴμαστε ἔτοιμοι καὶ ἰσχυροὶ γιὰ ἐκείνη τὴν ἠμέρα, ὅταν ἔρθει ὁ τυφώνας, ὁ τυφώνας ποὺ εἶναι ἡ μοναδική μας εὐκαιρία, ὁ μοναδικός μας μοχλὸς γιὰ νὰ μετακινήσουμε τὸν κόσμο. Πρέπει ἐπίσης νὰ σταματήσουμε νὰ σκεφτόμαστε ὅτι τὸ σύστημα εἶναι ἀνίκητο. Εἶναι ἀνίκητο λόγω τῆς τρέχουσας ἀδυναμίας μας καὶ τῆς ἀνοργανωσιάς μας. Τέλος, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴν ψυχοπαθητικὴ ἠττοπάθεια τῆς «τελευταίας εὐκαιρίας». Οἱ μόνοι ποὺ κερδίζουν εἶναι οἱ τραγικὰ αἰσιόδοξοι ποὺ θεωροῦν τοὺς ἐαυτούς τους ὡς τὴν «πρώτη εὐκαιρία».

Ὅταν ὑπάρχει ἕνα τέτοιο δίκτυο, θὰ ἔρθει ἡ ὥρα νὰ περάσουμε στὸ ἐπόμενο πολιτικὸ στάδιο, τὸ ὁποῖο εἶναι ἀδύνατο νὰ προγραμματιστεῖ ἀπὸ σήμερα. Ἂς ξεκινήσουμε, λοιπόν, μὲ τὴν οἰκοδόμηση τοῦ δικτύου μας μὲ ὑπομονή, ἀποφασιστικότητα καὶ ἐπαγγελματισμό. Κι ἂς ἀποβάλλουμε ἀπὸ τὶς τάξεις μας τοὺς ἀνίκανους, μέτριους, ἐπιπόλαιους καὶ ἐκκεντρικούς. Ἕνα τέτοιο δίκτυο, ἐνωμένο γύρω ἀπὸ ἕνα σαφὲς καὶ κοινὸ δόγμα, πρέπει πάνω ἀπ' ὅλα νὰ ἀποτελεῖ μιὰ αὐστηρὴ ἐλίτ. Ἀπὸ τὴν Ἀντίσταση στὴν Ἐπανάκτηση, ἀπὸ τὴν Ἐπανάκτηση στὴν Ἐπανάσταση.




9ο τεῦχος τοῦ γαλλικοῦ περιοδικοῦ «Réfléchir & Agir»,  καλοκαίρι 2001.
μετάφραση ἀπὸ τὸ ἀγγλικὸ κείμενο: http://www.ideapolis.info/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου