Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2013

Ὁ Ἱερὸς Πόλεμος.

τοῦ Julius Evola



Ἡ παράδοση τῆς δράσεως εἶναι γνώρισμα τῶν Ἀριο-Δυτικῶν φυλῶν. Αὐτὴ ὅμως ἡ παράδοση ἄρχισε προοδευτικὰ νὰ ἀλλοιώνεται. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ σύγχρονη Δύση κατέληξε νὰ γνωρίζει καὶ νὰ ἐκτιμὰ μόνο μιὰ λαϊκοποιημένη καὶ ὑλιστικὴ δράση, ἀπογυμνωμένη ἀπὸ κάθε ἴχνος μεταφυσικῆς ἐπαφῆς – μιὰ βέβηλη δράση ποὺ μοιραῖα ἦταν καταδικασμένη νὰ ἐκφυλιστεῖ σὲ πάθος καὶ μανία, καταλήγοντας σὲ μιὰ δράση γιὰ τὴν δράση ἢ σ’ ἕνα γεγονὸς ποὺ συνδέεται μόνο μὲ τὶς ἐξαρτώμενες ἀπὸ τὸ χρόνο ἐπιδράσεις. Σὲ μιὰ τόσο ἐκφυλισμένη δράση δὲν συναντώνται στὸν σύγχρονο κόσμο οἱ αὐθεντικὰ θεωρητικὲς ἀσκητικὲς ἀξίες, ἀλλὰ μόνο μιὰ νεφελώδης κουλτούρα καὶ ἕνα ὠχρὸ καὶ συμβατικὸ πιστεύω.

«Ἀπὸ τὸν μικρὸ ἐπιστρέψαμε στὸν μεγάλο ἱερό πόλεμο». Μὲ βάση τὴ διαπίστωση αὐτὴ ὁ μεγάλος ἱερὸς πόλεμος ἀνήκει στὴν πνευματικὴ ἀξία. Ὁ μικρὸς ἱερὸς πόλεμος, ἀντιθέτως, εἶναι ὁ φυσικός, ὁ ὑλιστικὸς ἀγών, ἡ μάχη ποὺ δίδεται στὸν ἐξωτερικὸ πόλεμο. Ὁ μεγάλος ἱερὸς πόλεμος εἶναι ὁ ἀγών τοῦ ἀνδρὸς ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν ποὺ βρίσκονται μέσα του. Συγκεκριμένα εἶναι ὁ ἀγὼν τοῦ ὑπερφυσικοῦ στοιχείου τοῦ ἀνθρώπου ἐναντίον ὁτιδήποτε, ποὺ θεωρείται ἐνστικτώδες, ποὺ συνδέεται μὲ πάθη, ποὺ εἶναι χαώδες, στὸ ἔλος τῶν δυνάμεων τῆς φύσεως.

Στὴν μορφὴ τοῦ παραδοσιακοῦ κόσμου κάθε πραγματικότης γίνεται σύμβολο. Σχετικὰ μὲ τὸν πόλεμο αὐτὸ ἰσχύει, τόσον ἀπὸ τὴν ὑποκειμενική, ὅσον καὶ ἀπὸ τὴν ἐσωτερική του ἄποψη. Μόνο μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἔγινε δυνατὸ νὰ συγχωνευθοῦν σὲ μιὰ μοναδικὴ ὀντότητα ὁ πόλεμος κι ὁ δρόμος τοῦ Θείου.

Στὸ πλαίσιο τῆς ἡρωικῆς παραδόσεως ὁ μικρὸς ἱερὸς πόλεμος – δηλαδὴ ὁ πόλεμος νοούμενος ὡς ἐξωτερικὸς ἀγὼν – μπορεῖ νὰ χρησιμεύσει μόνο εἰς τὸ μέσον διὰ τοῦ ὁποίου πραγματοποιείται ὁ μεγάλος ἱερὸς πόλεμος… Στὸ μέτρο κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ πολεμιστὴς εἶναι πρόθυμος νὰ πολεμήσει μέσα στὰ πλαίσια τῆς ἀγνότητος καὶ τοῦ ἀπολύτου, σπάζει τὰ δεσμὰ τοῦ ἀνθρωπίνου, κάνει ἔκκληση στὸ Θεό, νοούμενο σὰν μεταφυσικὸ σχήμα, συγκεντρώνει ἐπάνω του αὐτὴ τὴ ζώσα δύναμη, καὶ συναντὰ μέσα σ’ αὐτή, τὴ Θεία φώτιση καὶ τὴν ἀπελευθέρωσή του.

Ἡ ἀθανασία εἶναι προνόμιο τῶν λίγων καὶ σύμφωνα μὲ τὴν Ἀρία ἀντίληψη, ἦταν κατὰ κύριο λόγο ἕνα ἡρωικὸ προνόμιο. Ἡ ἐπιβίωση ὄχι πλέον σὰν σκιᾶς ἀλλὰ σὰν ἠμίθεου ἐπιφυλάσσεται ἀποκλειστικὰ γιὰ ἐκείνους, ποὺ διαμέσου μιᾶς εἰδικῆς πνευματικῆς δράσεως, εἶχαν ἐξυψωθεῖ σὲ μιὰ ἀνώτερη Φύση.

Φῶς, ἠλιακὴ ἀκτινοβολία, δόξα, νίκη, θεία βασιλεία, εἶναι εἰκόνες ποὺ μέσα στὸν Ἄριο κόσμο ἐμφανίζονται μὲ τὴν πιὸ στενὴ μεταξύ τους ἐξάρτηση καὶ ὄχι σὰν ὅροι ἀφηρημένοι ἢ σὰν διάφορες ἀνθρώπινες ἐπινοήσεις ἀλλὰ μὲ τὸ νόημα τῶν ἀπολύτως πραγματικῶν ἐξουσιῶν καὶ δυνάμεων.

Χρειάζεται νὰ ἀφυπνιστεῖ μέσα ἀπὸ τὴν μάχη ἐκείνη ἡ δύναμη ποὺ πέρα ἀπὸ τὶς θύελλες τοῦ αἴματος καὶ τῶν κακουχιῶν θὰ ἐξιλεώσει τὸν κόσμο μὲ νέα λάμψη καὶ διαρκὴ εἰρήνη τὴ νέα δημιουργία. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ σήμερα πρέπει νὰ γίνει καὶ πάλι κατανοητὴ ἡ ἀγνὴ δράση στὸ πεδίο τῆς μάχης, ἡ δράση ὄχι μόνο μὲ τὸ νόημα τῆς ῥωμαλέας ἄσκησης ἀλλὰ σὰν κάθαρση, σὰν δρόμος πρὸς ἀνώτερα σχήματα ζωῆς – ποὺ κατὰ κάποιο τρόπο ἀντιστοιχοῦν σὲ μιὰ ἐπιστροφὴ στὴν πρωτογενὴ Ἀριο-δυτικὴ παράδοση.


Ὁ καινούριος ἄνθρωπος θὰ μπορέσει νὰ νικήσει κάθε δράμα, κάθε σκοτεινιά, κάθε χάος ποὺ βρίσκεται μέσα του, καὶ στὸν ἐρχομὸ τῶν νέων καιρῶν, θὰ συμβολίσει τὴν ἀρχὴ μιᾶς νέας ἀναπτύξεως. Ὁ ἡρωισμὸς τῶν καλυτέρων, σύμφωνα μὲ τὴν πρωτογενὴ Ἀρία παράδοση, μπορεῖ νὰ διαδραματίσει πραγματικὰ μιὰ ἐπικλητικὴ λειτουργία: νὰ ἀποκαταστήσει τὴν ἀπὸ αἰῶνες χαλαρωμένη ἐπαφὴ μεταξὺ τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ὑπερκόσμου. Τότε ἡ μάχη δὲν θὰ εἶναι μιὰ τρομερὴ σφαγή, οὔτε θὰ ἔχει τὸ νόημα ἑνὸς ἐξαρτημένου ἀπὸ τὴ θέληση τῆς δύναμης ἑνὸς ἀπαισιόδοξου μέλλοντος, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἡ ἀπόδειξη τοῦ δικαιώματος τῆς ἀποστολῆς ἑνὸς λαοῦ. Τότε ἡ εἰρήνη δὲν θὰ σημαίνει ἕνα νέο πνιγμὸ μέσα στὴν καθημερινὴ ἀστικὴ ὁμίχλη… Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ θέλουμε γιὰ μιὰ ἀκόμα φορὰ σήμερα νὰ κάνουμε δική μας τὴν ὀμολογία τῆς πίστεως τῶν ἀρχαίων ὅπως ἐκφράζεται μὲ τὶς λέξεις: «Τὸ αἶμα τῶν ἡρώων εἶναι ἱερότερο ἀπὸ τὸ μελάνι τῶν σοφῶν καὶ τὴν προσευχὴ τῶν πιστῶν» περισσότερο ἀπὸ τὰ μεμονωμένα ἄτομα οἱ πρωτογενεῖς μυστικὲς δυνάμεις τῆς Φυλῆς.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου