Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Ὁ Γκουρτζίεφ γιὰ τὴ μετενσάρκωση καὶ τὴ μετὰ θάνατο ζωή.




Ρώτησε κάποιος τὸν Γκουρτζίεφ γιὰ τὴν πιθανότητα τῆς μετενσαρκώσεως καὶ ἂν ἦτο δυνατὸν νὰ πιστεύει κανείς σὲ περιπτώσεις ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς νεκρούς.

«Πολλὰ πράγματα εἶναι δυνατά», εἶπε ὁ Γκουρτζίεφ «Ἀλλὰ πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι τὸ εἶναι τοῦ ἀνθρώπου, τόσο στὴ ζωή, ὅσο καὶ μετὰ τὸ θάνατο, ἂν πραγματικὰ ὑπάρχει μετὰ τὸ θάνατο, μπορεῖ νὰ διαφέρει πολὺ σὲ ποιότητα. Ὁ «ἄνθρωπος – μηχανή», ποὺ στὴν περίπτωσί του τὰ πάντα συμβαίνουν, ποὺ τὴ μία στιγμή εἶναι αὐτός, τὴν ἄλλη κάποιος ἄλλος καὶ λίγο ἀργότερα κάποιος τρίτος, δὲν ἔχει κανένα ἀπολύτως μέλλον: Θάβεται καὶ αὐτὸ εἶναι ὅλο. Τὸ χῶμα ἐπιστρέφει στὸ χῶμα. Αὐτό ἰσχύει γιὰ αὐτόν. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ μιλήσουμε γιὰ κάποια μελλοντικὴ ζωή, θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχει κάποια κρυστάλλωση, κάποια συγχώνευση τῶν ἐσωτερικῶν ἰδιοτήτων τοῦ ἀνθρώπου, κάποια ἀνεξαρτησία ἀπὸ τὶς ἐξωτερικές ἐπιδράσεις. Ἂν ὑπάρχει κάτι μέσα στὸν ἄνθρωπο ἰκανὸ νὰ ἀντισταθεῖ στὶς ἐξωτερικὲς ἐπιδράσεις, τότε αὐτὸ τὸ ἴδιο ἴσως μπορέσει νὰ ἀντισταθεῖ στὸ θάνατο τοῦ ὑλικοῦ σώματος. Ἀλλὰ σὰς ῥωτάω: ὑπάρχει τίποτε ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ ἀντισταθεῖ στὸ φυσικὸ θάνατο σ’ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ λιποθυμάει ἢ ξεχνάει τὰ πάντα ὅταν κόβει τὸ δάκτυλό του; Ἂν ὑπάρχει κάτι σ’ ἕναν ἄνθρωπο, αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἐπιζήσει. Ἂν δὲν ὑπάρχει τίποτε, τότε τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιζήσει. Ἀλλὰ ἀκόμη κι ἂν ἐπιζεῖ κάτι, τὸ μέλλον του μπορεῖ νὰ ποικίλλει πολύ. Σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις πληρέστερης κρυσταλλώσεως, ἴσως νὰ εἶναι δυνατὸν μετὰ τὸ θάνατο αὐτὸ ποὺ οἱ ἄνθρωποι ὁνομάζουν «μετενσάρκωση» καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις, αὐτὸ ποὺ ὁνομάζουν «ὕπαρξη στὸν ἄλλο κόσμο». Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις πρόκειται γιὰ τὴ συνέχιση τῆς ζωῆς στὸ «ἀστρικό σῶμα», ἢ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ «ἀστρικοῦ σώματος». Ξέρετε τὶ σημαίνει ἡ ἔκφραση «ἀστρικό σώμα». Ἀλλὰ τὰ συστήματα ποὺ γνωρίζετε καὶ ποὺ χρησιμοποιοῦν αὐτὴ τὴν ἔκφραση βεβαιώνουν ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν «ἀστρικὸ σώμα». Αὐτὸ εἶναι λάθος. Αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ ὁνομαστεῖ «ἀστρικὸ σώμα» δημιουργεῖται μὲ τὴ συγχώνευση, δηλαδὴ μὲ τρομερὰ σκληρὴ ἐσωτερικὴ ἐργασία καὶ πάλη. Ὁ ἄνθρωπος δὲν γεννιέται μὲ «ἀστρικὸ σώμα». Καὶ ἐλάχιστοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ τὸ ἀποκτοῦν. Ἂν σχηματιστεῖ, μπορεῖ νὰ συνεχίσει νὰ ζεῖ μετὰ τὸ θάνατο τοῦ ὑλικοῦ σώματος καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ξαναγεννηθεῖ σὲ ἄλλο σώμα. Αὐτὴ εἶναι ἡ «μετενσάρκωση». Ἂν δὲν ξαναγεννηθεῖ, τότε, μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, πεθαίνει κι αὐτό. Δὲν εἶναι ἀθάνατο, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ ζήσει γιὰ πολὺ μετὰ τὸ θάνατο τοῦ ὑλικοῦ σώματος.

Ἡ συγχώνευση, ἡ ἐσωτερικὴ ἐνότητα, ἐπιτυγχάνονται μὲ τὴν «τριβή», μὲ τὴν πάλη ἀνάμεσα στὸ «ναί» καὶ στὸ «ὄχι» μέσα στὸν ἄνθρωπο. Ἂν ἕνας ἄνθρωπος ζεῖ χωρίς ἐσωτερικὴ πάλη, ἂν τὰ πάντα τοῦ συμβαίνουν χωρίς αὐτός νὰ ἀντιστέκεται, ἂν παρασύρεται ἀπὸ ἐδὼ κι ἀπὸ κεῖ ὅπως φυσάει ὁ ἄνεμος, τότε θὰ μείνει ἔτσι ὅπως εἶναι. Ἀλλὰ ἂν  ἀρχίσει μία πάλη μέσα του καὶ ἰδιαίτερα ἄν, σ’ αὐτὴν τὴν πάλη, ἀκολουθεῖ μία συγκεκριμένη γραμμή, τότε σιγά – σιγά, ἀρχίζουν νὰ σχηματίζονται μέσα του ὁρισμένα μόνιμα χαρακτηριστικά. Ἀρχίζει νὰ «κρυσταλλώνεται». Ἀλλὰ ἡ κρυστάλλωση εἶναι δυνατόν νὰ γίνει τόσο σὲ σωστή ὅσο καὶ σὲ ἐσφαλμένη βάση. Ἡ «τριβή», ἡ πάλη ἀνάμεσα στὸ «ναί» καὶ τὸ «ὄχι» μπορεῖ κάλλιστα νὰ γίνει πάνω σὲ ἐσφαλμένη βάση. Γιὰ παράδειγμα, μία φανατικὴ πίστη σὲ κάποια ἱδέα, ἢ ὁ «φόβος τῆς ἀμαρτίας», μπορεῖ νὰ προκαλέσουν μία τρομερὰ ἔντονη πάλη ἀνάμεσα στὸ «ναί» καὶ τό «ὄχι» καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ κρυσταλλωθεῖ σὲ αὐτὲς τὶς βάσεις. Ἀλλὰ αὐτὸ θὰ ἀποτελοῦσε στραβῆ, ἀτελῆ κρυστάλλωση. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος δὲν θὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ἀναπτυχθεῖ περισσότερο. Γιὰ νὰ ἀποκτήσει αὐτὴ τὴ δυνατότητα, θὰ πρέπει πρώτα νὰ διαλυθεῖ ἡ κρυστάλλωση μέσα του καὶ αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται μόνο μὲ τρομερές ταλαιπωρίες.

Ἡ κρυστάλλωση μπορεῖ νὰ γίνει σὲ ὁποιαδήποτε βάση. Πᾶρτε γιὰ παράδειγμα ἕναν ληστή, ἕναν πραγματικά τέλειο, γνήσιο ληστή. Εἶχα γνωρίσει τέτοιους στὸν Καύκασο. Παραμονεύει, μὲ τὸ ὅπλο στὸ χέρι, πίσω ἀπὸ μία πέτρα, στήν ἄκρη τοῦ δρόμου γιὰ ὁκτὼ ὧρες, χωρὶς νὰ κουνηθεῖ. Θὰ μπορούσατε ἐσεῖς νὰ τὸ κάνετε αὐτό; Ὅλη τὴν ὥρα, προσέξτε, γίνεται πάλη μέσα του. Διψάει, ζεσταίνεται καὶ τὸν τσιμπᾶνε οἱ μῦγες, ἀλλὰ αὐτὸς στέκει ἀκίνητος. Πᾶρτε τώρα τὴν περίπτωση ἑνὸς μοναχοῦ. Φοβᾶται τὸ διάβαολο. Ὅλη νύχτα χτυπάει τὸ κεφάλι του στὸ πάτωμα καὶ προσεύχεται. Ἔτσι ἐπιτυγχάνεται ἡ κρυστάλλωση. Μὲ τέτοιους τρόπους, οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ δημιουργήσουν μέσα τους τεράστια ἐσωτερικὴ δύναμη. Μποροῦν νὰ ἀντέξουν σὲ βασανιστήρια. Μποροῦν νὰ ἐπιτύχουν ὅ,τι θέλουν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὑπάρχει μέσα τους κάτι τὸ στερεό, κάτι τὸ μόνιμο. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ γίνουν ἀθάνατοι. Καί τί μ’ αὐτό; Ἕνας ἄνθρωπος τοῦ εἴδους αὐτοῦ γίνεται ἕνα «ἀθάνατο πράγμα», ἂν καὶ διατηρεῖται, καμιὰ φορά, μέσα του ἕνας ὁρισμένος βαθμὸς συνειδητότητας. Ἂς μὴ ξεχνὰμε ὅμως ὅτι, ἀκόμη κι αὐτό, συμβαίνει πολύ σπάνια».

 «Μέ ποιό τρόπο μπορεῖ κανείς νά προκαλέσει μέσα του τήν πάλη ἀνάμεσα στό «ναί» καί στό «ὄχι»;» ῥώτησε κάποιος.

«Εἶναι ἀπαραίτητη ἡ θυσία» εἶπε ὁ Γκουρτζίεφ. «Χωρὶς θυσία, δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ τίποτε. Καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ θυσιάσουμε κάτι ποὺ νὰ μὰς εἶναι πολύτιμο ἐκείνη τὴ στιγμή, νὰ θυσιάσουμε πολλά καὶ νὰ θυσιάσουμε γιὰ πολὺ καιρό. Ὅμως ὄχι γιὰ πάντα. Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε, γιατὶ συχνὰ δέν τὸ καταλαβαίνουμε. Ἡ θυσία εἶναι ἀπαραίτητη μόνο ὅσο συντελεῖται ἡ διαδικασία τῆς κρυσταλλώσεως. Ὅταν ἐπιτευχθεῖ ἡ κρυστάλλωση, δὲν εἶναι πιὰ ἀπαραίτητες οἱ ἀπαρνήσεις, οἱ στερήσεις καὶ οἱ θυσίες. Τότε, μπορεῖ νὰ ἔχει ὁ ἄνθρωπος ὅ,τι θελήσει. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ νόμοι γι’ αὐτόν, αὐτὸς ὁ ἴδιος ἀποτελεῖ νόμο».




Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Peter Ouspensky «Ἀναζητώντας τὸν κόσμο τοῦ θαυμαστοῦ (Ἀποσπάσματα μιᾶς ἄγνωστης διδασκαλίας)»
Μετάφραση: Χαράλαμπος Γαλανόπουλος
Γενικὴ ἐπιμέλεια μεταφράσεως: Χαράλαμπος Γαλανόπουλος καὶ Εἰρήνη Μπασκούτα, σὲ συνεργασία μὲ τὸ Ἴδρυμα Γκουρτζίεφ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου