Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

Ἡ ἰδεολογία τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ δικαίωμα τῶν ἀνθρώπων.






Πράγματι, ἐπιφανειακὰ εἶναι ὡραῖο πράγμα νὰ διακηρύσσεται ὅτι «ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν δικαιώματα» ἢ ἀκόμα ὅτι «ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἴσοι πρὸς τὴν ἀξιοπρέπειά τους». Ἀλλά τί σημαίνουν αὐτές οἱ λέξεις; Ἀναφορικά σέ τί ἔχουν οἱ ἄνθρωποι; Γιά ποιόν ἄνθρωπο γίνεται λόγος;

Ὁ «οἰκουμενικὸς» ἄνθρωπος δἐν ὑπάρχει.

Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι μόνο ζῶο. Δὲν καθορίζεται μόνο ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀνήκει στὸ εἶδος. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὃν μορφώσεως (κουλτούρας).

Ὅλα τὰ ἄτομα δὲν μποροῦν νὰ εἶναι ἰσοδύναμα προσωποποιημένα. Τίποτα δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἰσχυρισθοῦμε ὅτι ἡ λογικὴ εἶναι ἰσοδύναμα διανεμημένη σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἄλλη «φύση» ἀπὸ τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια, μέσω τῆς ὁποίας δημιουργεῖ τὸν ἐαυτό του.

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ὑπάρχει σὰν «ἄνθρωπος», παρὰ μορφοποιημένος ἀπὸ τοὺς θεσμοὺς καὶ τὶς ἱστορικὲς δομές.

Στὸ ὄνομα ἑνὸς «ἀνθρώπινου προσώπου» οἰκουμενικοῦ τύπου, εἶναι πάντα δυνατὸν νὰ θεωρήσει κανεὶς τὸν ἐαυτό του ἀποσυνδεδεμένο ἀπὸ κάθε ὑποχρέωση πρὸς μιὰ ὁρισμένη κοινότητα.

Δὲν ὑπάρχει ἐλεύθερη θέληση ὑπὸ ἀφηρημένη ἔννοια. Ὑπάρχουν μόνο θελήσεις, κινούμενες ἀπὸ δυνάμεις ποὺ συνδέονται μὲ σχέδια, σκοποὺς κι ἐπιδιώξεις.

Ἡ ἐλευθερία πρέπει ν’ ἀποκτηθεῖ, δὲν ὑπάρχουν αὐθόρμητοι κάτοχοί της. Κανένας δὲ γεννιέται ἐλεύθερος, ἀλλὰ μερικοὶ γίνονται ἐλεύθεροι. Ἡ ἐλευθερία ἀπορρέει ἀπὸ τὴν προσπάθεια γιὰ τὴν ἀπόκτησή της, ὅπου μπορεῖ νὰ γίνεται ἀπὸ ἄτομα ἢ ἀπὸ κοινότητες.

Ἐλευθερία εἶναι νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀναπτύξει ἐλεύθερα τὶς χαρακτηριστικές του ἰκανότητες, μέσα στὰ πλαίσια τῆς κοινότητός του.

Οἱ ἐλευθερίες ποὺ ἀποκτήθηκαν, ποὺ καταξιώθηκαν, ποὺ περιγράφηκαν κι ἔγιναν ἀντικείμενο τῆς ἐγγυήσεως τῆς κοινωνικῆς ὀργανώσεως, ἔχουν πάντα μιὰ πραγματικὴ πολιτιστικὴ ἀξία, κατὰ τὸ μέτρο ποὺ συνδέονται μὲ τὶς πολιτικὲς ὑποχρεώσεις τῶν μελῶν τῆς κοινωνίας.

Δὲν ὑπάρχει ἐλευθερία παρὰ γιὰ νὰ κάνει κανεὶς κάτι.

Τὸ νὰ θεωρούνται οἱ ἄνθρωποι ὅμοιοι, οἱ πολιτισμοὶ ὁμοιογενείς, τὸ νὰ ἀποδίδονται οἱ ἴδιες ἐπιδιώξεις καὶ ἐπιθυμίες καὶ τὰ ἴδια δικαιώματα, σημαίνει ὅτι τὶς βλέπει κανεὶς πάντα ἀπὸ μιὰ ὁρισμένη, δική του ὀπτική.

Εἶναι ψέμα ὅτι οἱ ἄνθρωποι «γεννώνται ἴσοι» καὶ τὸ ζήτημα ἂν εἶναι καλὸ νὰ γίνουν ἴσοι ἀνήκει στὸν τομέα τῆς ὑποκειμενικῆς γνώμης τοῦ καθενός. Μόνον ὁ ἄνθρωπος εἶναι πραγματικὰ «δημιουργὸς» τοῦ ἐαυτοῦ του καὶ δὲν θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ ἦταν προικισμένος «ἐκ φύσεως» μὲ ὁποιοδήποτε δικαίωμα ἢ καθήκον.



Alain de Benoist - Guillaume Faye
«Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου