Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Παράδοσις καὶ Μεταβίβασις.


τοῦ René Guénon


          Θ γέτετο δη ντιληπτόν τι λέξις «Παράδοσις» (TRADITION) ν τελικ ναλύσει κυριολεκτικ δν σημαίνει λλο π «Μεταβίβασιν» (TRANSMISSION). Κατόπιν τν σων δη λέχθησαν, θ πρεπε ταυτότητα ατ ν εναι σαφς, πειδ μως γέρθησαν μερικα ντιρρήσεις, πείσθημεν περ τς νάγκης ν πανέλθωμεν λεπτομερέστερον, να πάσα μφιβολία παρανόησις π το τόσον οσιώδους τούτου σημείου κλειψη.

          Μία ντίρρησις εναι ξής: δέκτης τς μεταβιβάσεως δύναται ν εναι ν ντικείμενον οασδήοτε φύσεως, κόμη κα πράγματα τς πλέον βεβήλου προελεύσεως. Διά τν λόγον τοτον δν εναι θεμιτόν ν χρησιμοποιήσωμεν ες τοιαύτας περιπτώσεις τν ρον «παράδοσις», παρά μόνον ες ,τι χει σχέσιν μ τ πεδίον τς «ερότητος» (SACRAL). δώ μως πρέπει ν κάμωμεν μίαν σπουδαίαν παρατήρησιν, ποία θ περιορίσ σημαντικά τν σημασίαν τς ντιρρήσεως: άν ναδράμωμεν ες τν πρωταρχικήν κατάστασιν τν πραγμάτων, θ ντιληφθμεν τι, ν λόγ ντίρρησις στερεται σημασίας διότι διάκρισις μεταξ «ερο» και «βεβήλου» ν ρχ δν πρχε. Ες τν οσίαν οδεμία ντως βέβηλος περιοχή πάρχει, ες ν θ δυνάμεθα ν κατατάξωμεν ρισμένα πράγματα βάσει τς οσιαστικής των φύσεως. Ες τν πραγματικότητα πάρχει μόνον μία «βέβηλος ντίληψις» πο εναι τ ποτέλεσμα κα μόνον, τς καταπτώσεως, δηλαδή τς π μλλον κα μλλον πομακρύνσεως τς νθρωπότητος π τς πρωταρχικς μας καταστάσεως. Οτ δυνάμεθα ν επωμεν τι πρ τς πτώσεως, τοι ες τν φυσικν κατάστασιν τς μ εσέτι παρακμάσης νθρωπότητος, τ πάντα εχον να ληθ παραδοσιακό χαρακτρα, διότι τ πν θεωρετο ς ξηρτημένον π τς ρχς κα ν συνδέσει μ Ατήν. π τς σκοπις ταύτης, θεωρουμένη μία «βέβηλος νασχόλησις», δηλαδή μία δραστηριότης νεργούσα ποχωρισμένη τς ρχς κα μ τηρούσα τος νόμους της, εναι κάτι τ ντελς κατανόητον, κόμη κα πί πεδίου ς κενο τ ποον σήμερον συνηθίσαμεν ν ποκαλώμεν «καθημερινήν ζωήν». Τ ατ σχύει ν ηξημένη κλίμακα δι’ λα σα χουν σχέσιν μ τν τέχνην, τν πιστήμην κα τν βιοτεχνίαν, τ ποα π σημαντικς μακρότερον χρόνον διετήρησαν τν παραδοσιακν τους χαρακτρα, τν ποον κα σήμερον νευρίσκομεν ες τύπους πολιτισμν ο ποοι δύνανται ν ποκληθον «κανονικοί». Τοτο σχύει π τοσοτον, στε θ δυνάμεθα ν επωμεν τι ν τ καθαυτ βεβήλ ντιλήψει, α νασχολήσεις ατα μόνον ες τν νεώτερον πολιτισμόν μας παντνται, στις π τς πλευρς ταύτης παρουσιάζει τ μέγιστον το κφυλισμο, περ ο μιλήσαμεν. Μέχρι βαθμο τίνος δύναται ες τν κατηγορίαν, ταύτην ν καταλεχθ κα λεγόμενη «κλασικ ρχαιότης». Ἐὰν λοιπν θεωρήσωμεν τν ληθ κατάστασιν τς νθρωπότητος πρ τς πτώσεώς της, δυνάμεθα ν διερωτηθμεν, διατ παραδοσιακ δέα ποκλείει κενο τ ποον μεταγενεστέρως πεκλήθη «βέβηλον» κα ες τ σημεον δν πάρχει «περβατικ» ψις μέσα στ δημιουργήματα. Εναι βεβαίως δυνατν δι μέσου το χρόνου συνεχς χρησιμοποίησις τν λέξεων, ν πιφέρ πόκλισιν τς πρωταρχικς των σημασίας. ν τούτοις ες τν προκειμένην περίπτωσιν οδεμία τοιαύτη λλοίωσις διαπιστοται ες τν λέξιν «παράδοσις», ἐὰν δ προστρέξωμεν ες τν νάλογον βραϊκν ρον «Καμπαλ» θ ντιληφθμεν τι κα δ χομεν ννοίας ταυτοσήμους πρς τν «παράδοσιν» κα τν  «μεταβίβασιν». Καταλήγομεν θεν ες τ πόρισμα τι κφρασις «παράδοσις» διετηρήθη νέπαφος κα σημαίνει ,τι πρωταρχικς σήμαινε. Πρόκειται περί τινος τ ποον μετεδόθη, π τς πρωταρχικς καταστάσεως τς νθρωπότητος ες τν σημερινήν. Συγχρόνως δυνάμεθα ν διαπιστώσωμεν τι «περβατικς» χαρακτρ παντς πράγματος πο εναι παραδοσιακν διατηρε πίσης τν ννοιαν τς μεταβιβάσεως κ τς δίας Αρχς, μεταδιδομένης ες τν νθρωπίνην κατάστασιν. Θ δυνάμεθα μάλιστα ν μιλήσωμεν περ μίας «καθέτου» μεταβιβάσεως δι μέσου τν ποικίλων σταδίων κα καταστάσεων τς νθρωπότητος. «κάθετος» εναι οσιωδς «χρονος», ν «ριζόντια» περιλαμβάνει μίαν χρονολογικν διαδοχήν. ς προστεθ τι «κάθετος» κινεται κ τν νω πρς τ κάτω, ἐὰν θεωρηθ κ τς σκοπις πο χρησιμοποιήσαμεν.

          Ἐὰν μως τν θεωρήσωμεν ς κινουμένην κ τν κάτω πρς τ νω, τότε λαμβάνει τν ψιν μίας «μεθέξεως» το νθρώπου ες τς πρωταρχικς πραγματικότητας πο ξασφαλίζει ν τ πράξει π τς δίας Παραδόσεως ες λας τς μορφς. Δι ταύτης τότε νθρωπος ρχεται ες πραγματικν κα νσυνείδητον νωσιν μετ το νωτέρου. ριζόντιος μεταβίβασις πάλιν, ἐὰν τν παρακολουθήσωμεν δι μέσου το χρόνου, μφανίζεται ς μία «πάνοδος ες τν Πρώτην Ατίαν». Τοτο σημαίνει τν ποκατάστασιν τς πάρξεως ες τν παραδοσιακν κατάστασιν (Μικρ Μυστήρια), πιστροφ δ ατή εναι ρος ναγκαος να νθρωπος κεθεν ρμώμενος ξυψωθ πρς ληθς νωτέρας καταστάσεις (Μεγάλα Μυστήρια).

          Παραλλήλως μως πρς τν περβατικν χαρακτρα τς ρχς στις ες ποικίλους βαθμούς νευρίσκεται ες τ πάντα, πιπροστίθεται κα ες «μόνιμος» χαρακτρ στις κφράζει τ μετάκλητον τς βασικς ρχς, πο διασφαλίζει τν κατ τ δυνατν πληρεστέραν φαρμογήν, στω κα π τελείως δευτερευόντων πιπέδων. Παρ’ λας τς δυνατς τροποποιήσεις μονιμότης παραμένει ξασφαλισμένη, ες τ κύρια ατς σημεα.    
 
          κ τν νωτέρω δυνάμεθα ν συμπεράνωμεν τι Παράδοσις περικλείει χι μόνον πν ,τι ξίζει ν μεταδοθ περαιτέρω, λλ κα πν ,τι δύναται ν μεταδοθ, διότι λα τ λλα πο στερονται παραδοσιακο χαρακτρος κα πάγονται ες τν «βέβηλον ντίληψιν» - πόκεινται ες τόσον συνεχες ναλλαγς στε κάθε μεταβίβασις καταντ ναχρονισμς ἢ δεισιδαιμονία (SUPERSTITION) μὲ τὴν ἑτυμολογικὴν σημασίαν τῆς λέξεως (SUPER ESTES = ἐπιβιοῦν) ἥτις οὐδεμίαν πλέον πραγματικὴν καὶ ἱσχυρὰν σημασίαν ἔχει.

          Ἀντιλαμβανόμεθα κατόπιν τούτων διατὶ εἶναι δυνατὸν οἱ δύο ὅροι «παράδοσις» καί «μεταβίβασις» νὰ θεωρηθοῦν ὥς συνώνυμοι καὶ ἴσης ἀξίας ἢ διατὶ τουλάχιστον ἡ Παράδοσις θὰ ἡδύνατο νὰ ἀποκληθῇ «ἡ κατ’ ἐξοχὴν μεταβίβασις». Τὴν ἡθελημένην σύγχυσιν ὣς πρὸς τὴν σημασίαν τῶν δύο τούτων ὅρων αἱ ψευδομυητικαὶ ὁργανώσεις ἔχουν κάθε λόγον νὰ ὑποθάλπτουν, διότι ἐλλείπει ἐξ αὐτῶν ἀκριβῶς ἡ «μεταβίβασις», διαχωρίζοντες δὲ αὐτὴν ἀπὸ τῆς Παραδόσεως, θέλουν νὰ στηριχθοῦν μόνον ἐπ’ αὐτῆς, ἔστω καὶ φανταστικῶς ἤ «ἰδεολογικῶς».



ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ
Π. ΓΡΑΒΙΓΓΕΡ
RENEE GUENON
ἘΠΙΣΚΟΠΗΣΕΙΣ ἘΠΙ ΤΗΣ ΜΥΗΣΕΩΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ: Π. ΓΡΑΒΙΓΓΕΡ
ἘΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΜΕΛΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου