Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Τὸ παιχνίδι τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ θανάτου.



τοῦ Arthur Schopenhauer





Δὲν ξέρουμε κανένα περισσότερο ἐξαρτημένο ἀπὸ τὴν τύχη παιχνίδι κύβων, ἀπ’ ὅτι εἶναι τὸ παιχνίδι τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ θανάτου. Παρακολουθοῦμε τὸ παιχνίδι αὐτὸ μὲ ὑπερένταση, μ’ ἐνδιαφέρον, καὶ πολὺ φοβισμένοι, γιατὶ ἔχουμε τὴν γνώμη πὼς στὸ παιχνίδι αὐτὸ διακυβεύονται ὅλα γιὰ ὅλα.

Ἀπεναντίας ἡ φύση ποὺ ποτέ της δὲν εἶναι ψεύτρα, ἡ φύση, ἡ πάντα τόσο εἰλικρινὴς καὶ ἄδολη ἐκδηλώνεται πάνω σ’ αὐτὴν τὴν ὑπόθεση μὲ τρόπο ἐντελῶς διαφορετικό. Δείχνει καθαρὰ πὼς ἡ ζωὴ ἢ ὁ θάνατος τοῦ ἀτόμου δὲν τὴν ἐνδιαφέρουν καθόλου. Αὐτὸ φαίνεται πολὺ καλὰ στὶς περιπτώσεις ἰδίως ποὺ παραδίνει τὴ ζωὴ τῶν ζώων καὶ τῶν ἀνθρώπων, ἔρμαιο καὶ στὰ παραμικρότερα ἀκόμα ἀτυχήματα, δίχως νὰ καταβάλλει καμία προσπάθεια νὰ τοὺς προφυλάξει ἢ νὰ τοὺς διασώσει.

Προσέξτε τὸ ἔντομο ποὺ συναντᾶτε στὸ δρόμο σας. Ἕνα μικρὸ ἀθέλητό σας στραβοπάτημα κρίνει τὴν ζωὴ καὶ τὸ θάνατό του. Δεῖτε τὸν γυμνοσάλιαγκα πῶς εἶναι παραδομένος, στὸν κίνδυνο τοῦ μοιραίου καὶ στὴν διάθεση τοῦ καθενός, δίχως νὰ ἔχει οὔτε τὴν δύναμη νὰ τρέχει καὶ νὰ σώζεται μὲ τὴν φυγή, δίχως νὰ ἔχει ἀμυντικὰ καὶ ἐπιθετικὰ ὅπλα γιὰ ν’ ἀμυνθεῖ καὶ νὰ φοβερίσει τοὺς ἐχθρούς του, δίχως νὰ ἔχει τὴν ἰκανότητα νὰ κρυφτεῖ. Δεῖτε τὸ ψάρι ποὺ ἀμέριμνο ἀκόμα παίζει μέσα στὸ δίχτυ ποὺ σὲ λίγο θὰ τὸ κλείσει γιὰ πάντα. Δεῖτε τὸν βάτραχο ποὺ ἔτσι βραδυκίνητος ὅπως εἶναι δὲν μπορεῖ νὰ τρέξει γιὰ νὰ γλυτώσει. Δεῖτε τὸ πουλὸ ποὺ ἐνῶ ψηλὰ ἀπὸ πάνω του ζυγιάζεται στὸν ἀέρα ἕνα γεράκι ἔτοιμο νὰ τὸ σπαράξει, αὐτὸ δὲν παίρνει εἴδηση. Δεῖτε τὸ πρόβατο ποὺ ὁ λύκος τὸ παραμονεύει κρυμμένος μέσα στὸ σύδενδρο κι αὐτὸ βελάζει ἀπονήρευτο. Ὅλ’ αὐτά τ’ ἄοπλα, ἀπροστάτευτα ζώα πηγαινοφέρνουνε μέσα σὲ μιὰ ἀπόχη ἀπὸ μύριους κινδύνους ποὺ κάθε στιγμὴ ἀπειλοῦν τὴν ὕπαρξή τους δίχως νὰ ’χουν τὴν παραμικρὴ συναίσθηση τὶ τὰ περιμένει. Ἔτσι ἡ φύση μὲ τὸν τρόπο ποὺ παρατάει τὰ ζωντανὰ πλάσματαά της τὰ τόσο περίτεχνα πλασμένα, στὴν ἀρπαχτικὴ διάθεση τοῦ ἰσχυροὺ στὴν ἰδιοτροπία τῆς πιὸ τυφλῆς τύχης, στὴν διάθεση τοῦ πρώτου τρελοῦ ποὺ θὰ βρεθεῖ μπροστά, καὶ στὴ σαδιστικὴ κλίση κάθε παιδιοῦ, καὶ μὲ τὴν ἀδιαφορία ποὺ γενικὰ δείχνει, φανερώνει πὼς ὁ ἀφανισμὸς αὐτῶν τῶν ὄντων δὲν τὴν ἐνοχλεῖ, δὲν ἔχει καμία σημασία γι’ αὐτὴν καὶ πὼς τὸ ἀποτέλεσμα ὅσο καὶ ἡ αἰτία πολὺ λίγο τὴ νοιάζουν.

Ὅταν λοιπὸν ἡ κυρίαρχη αὐτὴ καὶ παγκόσμια μητέρα παραδίνει δίχως τὴν παραμικρὴ ἔγνοια, τὰ παιδιά της σὲ μυριάδες ἐνδεχομένους κινδύνους, φαίνεται πὼς ξέρει πολὺ καλὰ πὼς τὰ πλάσματά της αὐτά, πεθαίνοντας, ξαναγυρίζουν πάλι μέσα στοὺς κόλπους της, κι ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ ἕνα διασκεδαστικὸ παιχνίδι.

Μὰ καὶ στοὺς ἀνθρώπους φέρεται ὅμοια ὅπως καὶ στὰ ζώα. Ἡ ζωή μας ἢ ὁ θάνατός μας δὲν τὴν συγκινοῦν καθόλου. Γι’ αὐτὸ θὰ ‘πρεπε ὡς ἕνα ὁρισμένο σημεῖο κι ἐμᾶς νὰ μὴν μᾶς συγκινεῖ ὁ θάνατος ἀφοῦ ἡ ἀτομικὴ ὑπόστασή μας εἶναι ἕνα κομμάτι τοῦ μεγάλου συνόλου ποὺ λέγεται φύση.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου