Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Ὁ σκοπὸς τοῦ ὄνου στὸν μύθο τοῦ Ἰησοῦ.






Ὅποιος λαμβάνει ὑπόψη τὶς αἰνιγματικὲς μαρτυρίες τῶν συμβόλων, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν ὑποστῆ τὴν γοητεία τοῦ μέρους ποὺ στὸ μύθο τοῦ Ἰησοῦ, ἔχει ὁ σκοπὸς τοῦ ὄνου. Ὄχι μόνο ὁ ὄνος εἰκονίζεται πλησίον στὴ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ, μὰ εἶναι ἀλήθεια, ὅτι πάνω σὲ ἕναν ὄνο ἡ παρθένος καὶ τὸ θεῖο βρέφος δραπετεύουν, καὶ πάνω ἀπ' ὅλα, ὁ ὄνος φέρνει τὸν Ἰησού στὴν θριαμβικἠ του εἴσοδο στὰ Ἰεροσόλυμα. Τώρα, ὁ ὄνος εἶναι ἕνα παραδοσιακὸ σύμβολο γιὰ μιὰ «διαβολικὴ» δύναμη διαλύσεως. Εἶναι, στὴν Αἴγυπτο, τὸ ζῶο τοῦ Set, τὸ ὁποῖο ἐνσαρκώνει ἀκριβῶς τέτοια δύναμη, ἔχει χαρακτήρα ἀντιηλιακὸ καὶ συνδέεται μὲ τοὺς «υἱοὺς τῆς ἀνίκανης ἐξεγέρσεως». Εἶναι στὴν Ἰνδία τὸ ζῶο ποὺ φέρει τὸν Mudevi (- ἡ ἵππευσή του...) ποὺ ἀπεικονίζει τὴν ὑποχθόνια ὄψη τῆς θηλυκῆς θεότητας. Ὅπως εἴδαμε, στὸν ἑλληνικὸ μῦθο εἶναι τὸ συμβολικὸ ζῶο πού, στὴν κοιλάδα τῆς Λήθης, καταστρέφει αἰώνια τὸ ἔργο τοῦ Ὄκνου*, ἐνῶ ἔχει σχέση μὲ μιὰ θηλυκὴ θεότητα χθόνιο-ὑποχθόνια, τὴν Ἑκάτη.

Ἔτσι αὐτὸ τὸ σύμβολο θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε τὴν ἀξία ἑνὸς μυστικοῦ σημείου τῆς δυνάμεως ποὺ προσεταιρίσθηκε στὸν πρωταρχικὸ χριστιανισμὸ καὶ στὴν ὁποία αὐτὸς ὄφειλε μερικῶς τὸν θρίαμβό του: εἶναι ἡ δύναμη ποὺ ἀναδύεται καὶ προσλαμβάνει ἕναν δραστήριο ῥόλο (μέρος) παντοῦ. Αὐτὸ ποὺ σὲ μιὰ παραδοσιακὴ δομή ἀντιστοιχεῖ στὴν ἀρχὴ «κόσμος» παραπαίει, διαλύεται καὶ ἐπιβιώνει στὴν ἀρχική του δύναμη. Ἡ ἔλευση τοῦ χριστιανισμοῦ, στὴν πραγματικότητα, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν δυνατή, ἐὰν οἱ ζωτικὲς δυνατότητες τοῦ ἡρωικοῦ ῥωμαϊκοῦ κύκλου δὲν ἦταν ἤδη ἐξουθενωμένες, ἐὰν ἡ «φυλὴ τῆς Ρώμης», δὲν ἦταν ἤδη κατάκοπη στὸ πνεῦμα της καὶ τοὺς ἀνθρώπους της (καὶ μιὰ ἀπόδειξη γι' αὐτὸ ὑπῆρξε ἡ ἀποτυχία τῆς προσπάθειας παλινόρθωσης ἐκ μέρους τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουλιανοῦ), ἐὰν οἱ παραδόσεις τοῦ ἀρχαίου καιροῦ δὲν εἴχαν θολώσει καὶ κοντὰ σὲ ἕνα ἐθνικό χάος καὶ μιὰ κοσμοπολίτικη διάλυση, ἐὰν τὸ αὐτοκρατορικὸ σύμβολο δὲν εἶχε μολυνθεῖ καὶ καταντήσει, ὅπως εἰπώθηκε, σὲ μιὰ καθαρὴ ἐπιβίωση ἐν μέσω ἑνὸς κόσμου ἐρειπίων.


JULIUS EVOLA
«Ἐξέγερση ἐνάντια στὸν σύγχρονο κόσμο»
μετάφραση τοῦ Κωνσταντίνου Κίτσιου,
Ἐκδόσεις ΛΟΓΧΗ








* Ὄκνος

Ἀπὸ τὴν Βικιπαίδεια, τὴν ἐλεύθερη διαδικτυακὴ ἐγκυκλοπαίδεια:
Στὴν ἑλληνικὴ καὶ τὴ ῥωμαϊκὴ μυθολογία, μὲ τὸ ὄνομα «Ὄκνος» εἶναι γνωστὴ μία θεότητα ἢ θνητὸς (ἀντιστοίχως) ποὺ προσωποποιοῦσε τὴ νωθρότητα, τὴ βραδύτητα καὶ τὴ ματαιοπονία (πρβλ. τὰ ἐπίθετα «ὀκνός», «ὀκνηρός»). Ὁ Ὄκνος μυθολογείται ὡς γιὸς τῆς Μαντῶς καὶ τοῦ Τιβερίνου, ἢ ὡς γιὸς ἢ ἀδελφὸς τοῦ Αὐλητή, ἐνῶ ἀναφέρεται συχνὰ σὲ σχέση μὲ τὸν Ἅδη. Κατὰ τὴν παράδοση ἴδρυσε τὴν πόλη Μάντοβα ἢ τὴ Φελσίνα (τὴ σημερινὴ Μπολόνια, Βιργίλιος Χ 198).
Ὁ ζωγράφος Πολύγνωτος εἶχε ἀπεικονίσει τὸν Ὄκνο στὴ «Λέσχη τῶν Κνιδίων» στοὺς Δελφούς. Σὲ ἀνάγλυφο ποὺ βρίσκεται στὸ Βατικανό, ὁ θεὸς παριστάνεται ὡς μεσήλικας ἄνδρας ποὺ πλέκει ἀσταμάτητα ἕνα σκοινί, τὸ ὁποῖο κατατρώει συνεχῶς ἕνας γάιδαρος ποὺ βρίσκεται δίπλα του. Ἡ ἀπασχόλησή του θυμίζει τὸ μάταιο γέμισμα τοῦ «Πίθου τῶν Δαναΐδων», μαζὶ μὲ τὶς ὁποῖες ἀπεικονίζεται πολλὲς φορὲς ὁ Ὄκνος.

Πηγὲς:
·         Τὸ ἀντίστοιχο ἄρθρο τῆς ἀγγλόγλωσσης Wikipedia
·         Emmy Patsi-Garin: «Ἐπίτομο λεξικὸ Ἑλληνικῆς Μυθολογίας», ἐκδ. Οἶκος Χάρη Πάτση, Ἀθήνα 1969


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου