Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν Φάουστ.






Ἰδὲς πῶς εἰς τὸ φῶς τοῦ ἡλιοῦ ποῦ βασιλεύει
ἀστράφτουν οἱ καλύβαις μὲς τὴν πρασινάδα.
Κατεβαίνει, βυθᾷ κ' ἡ μέρα ξεψυχάει
κι' ἀλλοῦ ἡ ζωὴ νὰ δώσῃ τ' ἄστρο τηες πηγαίνει.
Γιατὶ φτερὰ δὲ μὲ σηκόνουν νὰ εἰμπορέσω
κατόπι πάντοτε κατόπι νὰ πετάω!
Ἥσυχον θἄβλεπα τὸν κόσμο κάτωθέν μου
παντοτεινὰ 'ς ταῖς δειλιναῖς φλόγαις νὰ λάμπῃ
ταῖς κορυφαῖς ὅλαις φωτιά, κάθε λαγκάδι
σιωπηλὸ καὶ τ' ἀσημένιο ποταμάκι
κάτω μὲ ρέμματα χρυσᾶ νὰ ροβολάῃ.
Τ' ἄγριο τότε βουνὸ μ' ὅλους τοὺς φάραγγές του
δὲν θὲ νἀμπόδιζε τὸ πέταμα τὸ θεῖο.
Ἰδοὺ τὸ ἐκστατικὸ βλέμμα ξανοίγει τώρα
μὲ λιμάνια θερμὰ τὴν θάλασσαν ἐμπρός του.
Ὁ ἥλιος φαίνεται πῶς τέλεια βασιλεύει·
ὅμως καὶ πάλι ὁ πόθος εἰς ἐμὲ ξυπνάει,
φεύγω 'ς τὸ ἀθάνατό του φῶς νὰ ξεδιψάσω,
μὲ τὴν ἡμέραν ἐμπροστά, τὴν νύκτα ὀπίσω,
ψηλὰ τὸν οὐρανό, τὰ κύματα ἀπὸ κάτω.
Ὡραῖον ὄνειρο, καὶ ὡς τόσο βασιλεύει.
Ἄχ! 'ς τὰ φτερὰ τοῦ λογισμοῦ δὲν θὰ μπορέσω
εὔκολα νὰ ἑνωθοῦν ωματικαῖς φτερούγαις.
Ἀλλ' εἰς καθένα φυσικὸν εἶναι νὰ στέργῃ
νὰ πεταχθῇ ψηλὰ κ' ἐμπρός, ὅταν ἐπάνω
ἀκοῦμε τὸν κορυδαλὸν εἰς τὸ γαλάζιο
διάστημα πλέρια τὸ τραγούδι του νὰ ψάλλῃ
κι' ὅταν ἀπὸ τὰ πεῦκα εἰς κορφοβοῦνι
ὁ σταυραητὸς πετᾷ μὲ τεντωταῖς φτερούγαις,
ἢ ὁ γερανὸς π' ἐνῷ περνᾷ κάμπους καὶ λίμνες
πρὸς τὴν πατρίδα του μ' ἀσποῦδ' ἀερολάμνει.






Συγγραφέας: Johann Wolfgang von Goethe
μετάφραση: Λορέντζος Μαβίλης
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου