Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Παιδί, τὸ περιβόλι μου






Παιδί, τὸ περιβόλι μου ποὺ θὰ κληρονομήσεις,
ὅπως τὸ βρεῖς κι ὅπως τὸ δεῖς νά μήν τό παρατήσεις.
Σκάψε το ἀκόμα πιὸ βαθιὰ καὶ φράξε το πιὸ στέρεα,
καὶ πλούτισε τὴ χλώρη του καὶ πλάτυνε τὴ γῆ του,
κι ἀκλάδευτο ὅπου μπλέκεται νὰ τὸ βεργολογήσεις,
καὶ νὰ τοῦ φέρνεις τὸ νερὸ τ' ἁγνὸ τῆς βρυσομάνας.

Κι ἂν ἀγαπᾶς τ' ἀνθρωπινὰ κι ὅσ' ἄρρωστα δὲν εἶναι,
ρίξε ἁγιασμὸ καὶ ξόρκισε τὰ ξωτικά, νὰ φύγουν,
καὶ τὴ ζωντάνια σπεῖρε του μ' ὅσα γερά, δροσάτα.
Γίν' ὀργωτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής.
Κι ἂν εἶναι κι ἔρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροὶ ὀργισμένοι,
κι ὅσα πουλιὰ μισέψουνε σκιασμένα, κι ὅσα δέντρα
γιὰ τίποτ' ἄλλο δὲ φελᾶν' παρὰ γιὰ μετερίζια,
μὴ φοβηθεῖς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι!

Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε τό περιβόλι, κόφ' το,
καὶ χτίσε κάστρο ἀπάνου του καὶ ταμπουρώσου μέσα,
γιὰ πάλεμα, γιὰ μάτωμα, γιὰ τὴν καινούργια γέννα,
π' ὅλο τὴν περιμένουμε κι ὅλο κινάει γιὰ νἄρθει,
κι ὅλο συντρίμι χάνεται στὸ γύρισμα τῶν κύκλων.
Φτάνει μιὰ ΙΔΕΑ νὰ στὸ πεῖ, μιὰ ΙΔΕΑ νὰ στὸ προστάξει,
κορώνα ΙΔΕΑ, ΙΔΕΑ σπαθί, ποὺ θἆναι ἀπάνου ἀπ' ὅλα.



 



Κωστῆς Παλαμᾶς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου