Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Ὁ Δυτικὸς πολιτισμός.



τοῦ Julius Evola




Ὁ παρῶν δυτικὸς «πολιτισμὸς» ὀφείλει νὰ υποστεῖ μιὰ σημαντικὴ  ἀναμόρφωση, χωρὶς τὴν ὁποὶα ἀργὰ ἢ γρήγορα εἶναι καταδικασμένος νὰ καταρρεύσει. Ἔχει ἐκφράσει τὴν πλήρη διαστροφὴ στὴν ὀρθολογικὴ τάξη τῶν πραγμάτων. Βασίλειο τῆς ὕλης, τοῦ χρυσοῦ, τῶν μηχανῶν, τῶν αριθμῶν. Σὲ αυτὸν τὸν πολιτισμὸ δὲν ὑπάρχει πλέον καμία πνοή, ἐλευθερία ἢ φῶς. Ἡ Δύση ἔχει χάσει τὴν ἰκανότητά της νὰ διατάζει καὶ νὰ ὑπακούει. Ἔχει χάσει τὴν αἴσθηση τοῦ νοῦ καὶ τῆς δράσεως. Ἔχει χάσει τὴν αἴσθηση τῆς ιεραρχίας, τῶν πνευματικῶν αξιῶν, τῶν  θεανθρώπων. Δὲν εἶναι πλέον ἕνας ζωντανὸς ὀργανισμός ἀποτελούμενος ἀπὸ σύμβολα, θεοὺς καὶ τελετουργίες. Δὲν γνωρίζει πλέον τὴν φύση.

Δὲν εἶναι πλέον μιὰ ἀρμονία, ἕνας κόσμος μέσα στὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος, ἕνα «βασίλειο ἐντὸς βασιλείου». Ὁ ἄνθρωπος τῆς Δύσεως ἔχει δώσει στὴ φύση μιὰ βαρετὴ καὶ ἐπιφαινόμενη μορφή, τῆς ὁποίας τὰ κοσμικὰ μυστήρια προσπαθοῦν νὰ ταφοῦν σὲ ἀμελητέους νόμους καὶ ὑποθέσεις.

Δὲ γνωρίζει πλέον τίποτα γιὰ τὴ Σοφία. Αγνοεῖ τὴν μεγαλοπρεπὴ σιωπὴ ἐκείνων ποὺ ἔχουν κατακτηθεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἄνθρωπο: τὴν φωτεινὴ ἠρεμία τοῦ προφήτη, τὴν ἐξύψωση τῆς πραγματικότητας ἡ ὁποία γίνεται ἡ ἰδέα τοῦ αἴματος, τῆς ζωῆς καὶ τῆς εξουσίας. Ἀντιθέτως, εἶναι πνιγμένος στὴ ῥητορικὴ τῆς «φιλοσοφίας» καὶ τῆς «κουλτούρας», τῆς εἰδικότητας τῶν καθηγητῶν, τῶν δημοσιογράφων καὶ τῶν ἀθλητῶν, ποὺ ἐκδίδουν προγράμματα καὶ διακηρύξεις.Ἡ σοφία του ἔχει μολυνθεῖ ἀπὸ μιὰ συναισθηματική, θρησκευτικὴ καὶ ἀνθρωπιστικὴ ἀσθένεια προερχόμενη ἀπὸ τὴν φυλὴ τῶν τρελῶν, ποὺ τρέχουν θορυβωδῶς γιορτάζοντας τὴν ἀλλαγὴ καὶ τὴν «πράξη», διότι ἡ σιωπὴ καὶ ὁ στοχασμός τους ἐκπέμπουν συναγερμό.

Ἡ Δύση ἔχει ξεχάσει πλέον τὸ Κράτος: Τὸ ἀνδρεῖο Κράτος, τὴν Αὐτοκρατορία ὡς σύνθεση τῆς πνευματικότητος καὶ τῆς βασιλείας, ὡς μία ὀδό πρὸς τὸ «ὑπερκόσμιο». Τὸ Κράτος – ὅπως ἔγινε γνωστὸ ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἀρχαίους πολιτισμοὺς ἀπὸ τὴν Κίνα ἕως τὴν Αἴγυπτο, ἀπὸ τὴν Περσία ἕως τὴν Ῥώμη καὶ τὴν Ἀγία Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία τοῦ Γερμανικοῦ Ἔθνους – ἔχει πλέον βυθιστεῖ στὴν ἀστικὴ ἔνδεια ἑνὸς καταπιστεύματος σκλάβων καὶ ἐμπόρων.

Ἀγνοείται αὐτὸ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὁ πόλεμος, ὁ αὐτόβουλος πόλεμος, ὡς ἀξία ὑπέρτερη καὶ τῆς νίκης καὶ τῆς ἧττας. Ὡς ἐκεῖνο τὸ ἰερὸ μονοπάτι πρὸς τὴν πνευματικὴ ὀλοκλήρωση, γιὰ τὸ ὁποῖο ἡ  Βαλχάλλα, ἡ οὐράνια ἔδρα τοῦ Ὄντιν, εἶναι τὸ προνόμιο τῶν ἡρώων ποὺ ἔπεσαν στὸ πεδίο τῆς μάχης. Ἡ πορεία γιὰ τὴν ὁποία στὸ Ἰσλάμ «ὁ ἰερὸς πόλεμος», τὸ τζιχάντ, εἶναι συνώνυμος μὲ τὸν «δρόμο τοῦ Θεοῦ». Ἡ πορεία κατὰ τὴν ὁποία στὴν ἄρια Ἱνδία, ὁ πολεμιστὴς παραστέκει μὲ τὸν ἀσκητὴ καί, στὴν κλασικὴ ἀρχαιότητα, ὁ «θριαμβικὸς θάνατος («mors triumphalis») ἐννοείται ὡς νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου. Αὐτοὶ οἱ σύγχρονοι, τρομεροὶ Εὐρωπαίοι «ἀκτιβιστές» ἀγνοοῦν τὶ εἶναι ἕνας τέτοιος πόλεμος. Δὲν γνωρίζουν πλέον πολεμιστὲς ἀλλὰ μόνο στρατιώτες. Γιὰ τοὺς «ἀκτιβιστὲς» αὐτούς, μιὰ λογομαχία εἶναι ἀρκετὴ νὰ τοὺς τρομοκρατήσει καὶ νὰ τοὺς πισωγυρίσει ἀναγκαστικὰ στὴν ῥητορεία τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, τοῦ φιλειρηνισμοῦ καὶ τοῦ συναισθηματισμοῦ.

Ἡ Εὐρώπη ἔχει χάσει τὴν ἀπλότητά της, ἔχει χάσει τὴν κεντρικότητά της, ἔχει χάσει τὴν ζωή της. Ἡ δημοκρατικὴ ἀσθένεια καὶ τὸ φιλελεύθερο δηλητήριο τὴν διαβρώνουν σὲ ὅλες τὶς ῥίζες της – βαθειά, ἕως τὸ νόμο, τὶς ἐπιστήμες καὶ τὴν θεωρητικὴ σκέψη της. Ὅσο γιὰ ἠγέτες – δηλαδή, ἐκείνα τὰ ὄντα ποὺ διακρίνονται, ὄχι ἀπὸ τὴν βία, τὴν πλεονεξία γιὰ τὸ κέρδος ἤ τὴν ἰκανότητά τους  ὡς ἐκμεταλλευτές σκλάβων, ἀλλὰ ἀντίθετα, ἀπὸ ἀδιατάρακτες καὶ ὑπερβατικὲς ποιότητες ζωῆς – δὲν ὑπάρχει κανεῖς. Ἡ Εὐρώπη εἶναι ἕνα μεγάλο ἀνώδυνο σῶμα, κατειλημμένο καὶ συντετριμμένο ἀπὸ μίαν ἀνησυχία ποὺ κανένας δὲν τολμᾶ νὰ ἐκφράσει. Ἕνα σῶμα τοῦ  ὁποὶου τὸ αἴμα εἶναι ὁ χρυσός, ἡ σάρκα εἶναι μηχανές, ἐργοστάσια καὶ εξοπλισμοί, ἐνῶ ὁ ἐγκέφαλός του εἶναι μιὰ σελίδα ἐφημερίδας. Ἕνα ἄμορφο σῶμα ποὺ τινάζεται ἀκατάπαυστα ὀδηγημένο ἀπὸ σκοτεινὲς καὶ ἀπρόβλεπτες δυνάμεις, τὸ ὁποῖο συντρίβει ἀνελέητα ὁποιονδήποτε προσπαθεῖ νὰ τοῦ ἀντιταχθεῖ ἤ ἀκόμα καὶ νὰ ἀποφύγει ἀπλῶς τὸν μηχανισμό του.

Ὁ ἰδιαίτερα ἐκθειασμένος «πολιτισμὸς» τῆς Δύσεως ὑπῆρξε ἰκανὸς νὰ πραγματοποιήσει ὅλο αὐτὸ τὸ ἄθλιο μόρφωμα. Αὐτὸ εἶναι τὸ καυχημένο ἀποτέλεσμα τῆς δεισιδαιμονίας τῆς «Προόδου», μακριὰ καὶ πέρα ἀπὸ τὴν ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορικότητα, ἀπὸ τὴν δωρικὴ Ἑλλάδα καὶ ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες ὑποδειγματικὲς μορφὲς τῶν μεγάλων ἀρχέγονων Ἀρίων πολιτισμῶν.

Καὶ ἡ θηλιὰ σφίγγει καθημερινὰ γύρω ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εἶναι ἀκόμα ἰκανοὶ γιὰ τὴν μεγάλη ἀπέχθεια καὶ τὴν μεγάλη ἐξέγερση.



«Imperialismo pagano», 1928







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου